Alle dagen zondag

2 februari 2021 | Leestijd: 2 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen

Het gebeurde niet vaak, maar zo af en toe gingen vader en moeder Buchholz, toen mijn broer en ik nog kleine mannekes waren, op zaterdagavond op stap. Alleen thuisblijven was gezien onze jonge leeftijd geen optie, dus logeerden we bij oma. Ook leuk. Oma woonde bovendien schuin aan de overkant, in een flat aan de Jodenstraat. Vertrouwde omgeving.

Zo’n logeeravond had meestal eenzelfde verloop met vaak zo’n ouderwetse zwart-wit film, een gebakje, chips en priklimonade – wat we ook vaak prikkellimonade noemden. Logeerden we er in de winter, dan haalde oma vlak voordat we naar bed gingen een ouderwetse strijkbout tevoorschijn en zette die op de smeedijzeren haard in de woonkamer.

Waarom? Die haard was de enige warmtebron in Huize Oma, centrale verwarming was er niet. Wij sliepen in het grote bed van onze overleden grootvader, in een kamer zonder verwarming dus. Daar kon het in de winter steenkoud zijn. Dan pakte oma na een tijdje de strijkbout om het beddengoed mee te verwarmen (beetje verwend waren we wel); wij bleven net zo lang in de warme woonkamer totdat de klus was geklaard en doken dan snel onder wat in huize Buchholz wel eens de ‘vette lappe’ werden genoemd, warme ‘vette lappe’ in dat geval.

De volgende morgen werden we dan wakker in een nog steeds koude kamer, met vaak de ijsbloemen op de ruiten, enkel glas uiteraard. Snel weer naar de warme woonkamer, ontbijtje en dan de rustige Venlose zondagmorgen in, terug naar de overkant van de straat. Een rustige zondagmorgen zoals alle zondagmorgen in die tijd rustig waren, de middagen overigens veelal ook. Waar zaterdags het kooplustige publiek liep, daar kon je op zondag ‘een kanon afschieten’. Hier en daar wat passanten, etalagebezoekers; hooguit wat reuring als je in de buurt van een café kwam.

Die zondagen zijn voor even weer terug. Niet alleen op zondag maar de hele week. Op welk tijdstip ik de deur van mijn woning in hartje stad ook uitloop, ik zie nagenoeg lege straten. De reuring komt nu niet van de kroegen, reuring is er nauwelijks, hooguit een klein beetje, bij de paar winkels die wel open mogen zijn. Het is een bijna surrealistische ervaring, alsof ik ben teruggegaan naar een zondag uit mijn jeugd. Het doet me ook denken aan de straten op de foto’s van vroeger die regelmatig op social media voorbij komen. En waarbij je soms als opmerking ziet staan ‘wat was het toen lekker rustig’.

Ik heb het zelf ook wel eens gedacht de afgelopen periode sinds de harde lockdown: het is wel lekker rustig. Maar ook onnatuurlijk rustig. Uiteraard zou best fijn zijn, af en toe weer zo’n ouderwetse zondag waarop de wereld even stil lijkt te staan. Maar nu is het alle dagen zondagen en dat veel te veel van het goede.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

VenloVanvruuger: Ruth Kantorowicz

VenloVanvruuger: Ruth Kantorowicz

Op zondag 26 juli 1942 werd in de katholieke kerken van ons land een brief van de bisschoppen voorgelezen waarin de behandeling van de joden door de Duitse bezetter in scherpe bewoordingen werd veroordeeld. Het was een protest dat mede gedragen werd door andere...