De Duitser

29 augustus 2020 | Leestijd: 2 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen

‘Een goeije mof is een dooije mof’. Nee, dat zijn niet mijn woorden maar die van het door Gerard Cox gespeelde personage van Jaap Kooiman in de tv-serie ‘Toen was geluk heel gewoon’. Een serie van lang geleden over een tijd nog langer geleden.

Kwam er van de week weer bij uit en het zette me aan het denken. Want Jaap Kooimannen waren er in de jaren na de Tweede Oorlog behoorlijk wat, veel mensen konden de Duitsers niet luchten of zien. Dat veranderde overigens geleidelijk. Want op een gegeven moment kwamen die Duitsers hier in Venlo hun boodschappen doen, zoals ook wij in navolging daarvan een dagje Duitsland deden. En ontdekten dat de meeste Duitsers best te pruimen waren.

Met Derrick – ook weer een tv-serie van lang geleden – diende zich de eerste echt sympathieke Duitser aan (al is dat beeld inmiddels wat bijgesteld, niet zozeer wat Derrick betreft maar zijn vertolker Horst Tappert) en zo kwam er steeds meer toenadering. Alleen wat het voetbal betreft bleef het lange tijd haat en nijd, maar dat is inmiddels eveneens goed gekomen. Want laten we eerlijk zijn, ook al was het een zaadpartij, iedereen is het er over eens dat Bayern München de terechte winnaar van de corona-editie van de Champions League is geworden, zeker na de galavoorstelling tegen Barcelona.

Onze mening over de Duitsers is in de loop der decennia dus gekanteld, veel positiever geworden. Maar niet altijd, zo leerde ik de afgelopen weken. Of leerde? Eigenlijk wist ik dat al, het kwam alleen bij meerdere gelegenheden weer ter sprake. Zo hoorde ik van de Roerpot-Duitser en de Düsseldorf-Duitser.

Die eerste categorie komt volop naar Venlo. Niets mis mee; Venlo heeft een deel van zijn welvaart te danken aan de Duitse kooptoerist. Maar die Roerpot-Duitser komt niet zozeer naar Venlo vanwege Venlo maar vanwege de ‘Angebote’, de van-voor-borden. Die let op de pfennige (ouderwetse term) en het maakt hem niets uit waar hij zijn geld uitgeeft als het maar zo weinig mogelijk is.

Heel anders is de Düsseldorf-Duitser – er zijn ongetwijfeld nog tal van andere types Duitsers maar daar gaat het nu niet over. Dat type komt wel bewust naar Venlo. Vanwege de leuke winkels, de kwaliteit, de historie in de binnenstad, de prettige horecazaken. De Düsseldorf-Duitser kijkt niet allereerst naar het prijskaartje maar waardeert service, klantvriendelijkheid en sfeer. Die wandelt rond en geniet daarbij eveneens van de monumentale panden, de aanblik van een statige basiliek, van kunst en cultuur. Wat in Venlo allemaal aanwezig is. ‘In Hülle und Fülle’.

Maar op een of andere manier lukt het niet helemaal de Düsseldorf-Duitser daarvan te overtuigen. Die komt nog te weinig naar Venlo. Is dat vanwege de wel heel aanwezige Roerpot-Duitser of moeten we ons gewoon eens iets minder bescheiden opstellen en wat hoger van de (Martinus-)toren blazen? Niet alleen richting de Düsseldorf-Duitser, overigens. Ook in de regio is volgens mij wat dat betreft nog wel het een en ander te winnen.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

Kulinaire: Goed nieuws?

Kulinaire: Goed nieuws?

Een beetje vreemde kop boven deze column wellicht, in een tijd dat goed nieuws schaars is. Maar net zoals ik zijn er ongetwijfeld een hoop andere mensen wel eens aan toe, aan goed nieuws. Maar waar moet je dan aan denken als je het over goed nieuws hebt. Dan zul je...