Kulinaire: Joie de vivre… 7 points

3 juli 2020 | Leestijd: 3 minuten

Weer een column. Juist een week nadat ik, wij, onze brasserie, sorry…bistro, in de Limburger hebben gestaan. Dus laat ik me de kans niet ontnemen daar op te reageren. Met geslepen messen? Met genoeg gif in de pen? Nou, nee, niet echt.

Tekst: Pieter Steenkist (Brasserie Sur Place) | Foto: Leon Vrijdag

Dat de scribenten van het stukje, de heren Ray Simoen en Jacques Zeguers, een andere smaak hebben, of dat mijn eten niet helemaal bij hun in de smaak valt, daar kan ik weinig tot niets aan doen. Ik sta achter mijn product, mijn manier van koken en onze manier van gastvrijheid. Wat me wel tegenvalt, zijn de foutjes die in hun stukje staan en het toch wat negatieve beeld dat ze van Venlo en de Venlose horeca schetsen. Het is de wijze van formuleren die voor een enigszins nare bijsmaak zorgt. Beetje jammer.

Zoals dat Venlo Maastricht met gemak naar de kroon zou kunnen steken als dé restaurantstad van Limburg als ze zich wat minder knorrig zou presenteren aan gasten van buiten. Volgens mij is Venlo een heel gastvrije stad. De horeca voorop. Waarom dan toch die onterechte vingertik. Het zorgt bij mij voor een wat naar gevoel. Net zoals de opmerking dat mijn voormalig werkgever Philippe de noeste Venlonaren wat joie de vivre bijbracht en leerde inzien dat er nog meer gastronomische surprises bestaan dan het frietei. Fijn en terecht, die lof voor Philippe, maar dat doet veel andere chefs in Venlo toch echt tekort.

Voor de rest is het een aardig stukje met hier en daar wat ongenuanceerde opmerkingen over de smaak en gaarheid. Dat had ook iets vriendelijker geschreven kunnen worden maar goed, ik ben geen journalist en als recensent scoor je zo makkelijker, heb ik begrepen. Verder wil ik de heer Simoen er nog op attenderen dat Philippe niet in 2007 met zijn restaurant is gestopt is, maar dat ik bij Philippe ben gestopt. Het is een detail, maar details zijn volgens mij in de journalistiek, net als in de restaurantbranche, belangrijk.

Zoals vermeld is het een week geleden dat betreffende recensie in de krant heeft gestaan. Ondanks de wat knorrige ondertoon hebben we gelukkig veel positieve en fijne reacties ontvangen van onze gasten. Al zullen er ongetwijfeld mensen zijn die het eens zijn met het desbetreffende artikel. Een kok kan nu eenmaal niet voor alle monden koken… toch?

Laat ik er dan meteen maar wat joie de vivre aan toevoegen: eigenlijk beschouw ik het artikel als positieve reclame; je komt tenslotte niet iedere dag in de krant. En omdat we in het stukje ook wat complimenten kregen zijn er wellicht lezers die denken, laten we het eens zelf gaan proberen. Want iemand die wel eens buiten de deur eet, weet dat smaken nu eenmaal verschillen. Die zouden zo maar aangenaam verrast kunnen worden.

Enfin, al met al hebben we dankzij dat stukje in de picture gestaan, heeft het wat tongenlosgemaakt. Zoals een groot filosoof, of was het een voetballer, eens opmerkte: ieder nadeel heb z’n voordeel. Of was het andersom?

Nu zult u zich als oplettende lezer wel al hebben afgevraagd wat de titel, en dan vooral die 7 points, te maken heeft met deze column en voornoemd krantenartikel. Dat betreft het laatste foutje wat ik heb ontdekt (nou ja,niet ikzelf maar m’n oplettende nichtje Fieke Blom) en dat betreft het optellen en delen: 6 + 7,5 + 8 + 6,5 = 28 en dat gedeeld door 4 is toch nog altijd 7. En die 7, die ziet er toch weer net wat positiever uit op mijn cijferlijst dan een 6,5. Laat het gezegd, euh, geschreven zijn.

Joie de vivre et à bientôt.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad