Melle is vastelaovend

11 oktober 2022

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen

Museum van Bommel van Dam heeft momenteel een blockbuster-expositie. Het hele museum hangt vol met werk van Melle Oldeboerrigter. Melle – zoals hij in de regel wordt genoemd – is een twintigste-eeuwse surrealistische schilder – een typering waarin hij zich niet echt kon vinden, zeker niet nadat collega-surrealisten hem van een tentoonstelling hadden verbannen vanwege de vele fallussen – lullen dus – in zijn werk.

Museum en Melle kwamen van de week ter sprake in een gesprekje op straat. Mijn gesprekspartner vond het jammer dat van Bommel van Dam in de beginperiode niet de verwachte bezoekersaantallen had kunnen behalen, zeker nu ze in een nieuw gebouw zitten. Ik wees hem erop dat we de coronaperiode feitelijk nog niet zo lang geleden achter ons hadden gelaten en dat een bepaalde doelgroep nog wat voorzichtig was en is zich tussen de mensen te mengen. Bovendien, zo stelde ik, heeft de Venlonaar van Bommel van Dam altijd een wat moeilijk museum gevonden. Moderne kunst en zo, toch wat anders dan pakweg een Rembrandt of Vermeer. Mijn gesprekspartner knikte bevestigend en voegde er aan toe dat waar het cultuur betrof de Venlonaar vastelaovend nu eenmaal boven aan de lijst heeft staan en dan komt er een hele poos niets. Of museumbezoek de top 10 haalt betwijfel ik.

Het gesprek zette me echter aan het denken. Met Melle hoopt van Bommel van Dam veel bezoekers te trekken. Die verwachtingen zijn in mijn ogen terecht. Melle, ook wel de Amsterdamse Jeroen Bosch genoemd, kan zich meten met de grote internationale surrealisten (ja, toch die term) en heeft iets van een mysterie om zich heen wat hem nog interessanter maakt. Maar voor de Venlonaar is er nog iets. Want Melle is – een beetje uit de box gedacht – vastelaovend.

Laat ik het uitleggen. In zijn werk zoals eerder vermeld veel fallussen en vulva’s, vervreemdende ruimtes en omgevingen ook. En fabel- en fantasiefiguren. En in dat laatste zit ‘m nou net de crux. Hoewel de werelden en figuren van Melle veel aanschouwers in eerste instantie wat af zullen schrikken, kun je er met wat creativiteit ook de nodige inspiratie uit halen. Door een draai aan zijn werk te geven, door het wat toegankelijker en vriendelijker te maken kom je – zo had ik dat bedacht – al snel uit bij een kleurrijk vastelaoves-thema. Het moment is er meer dan geschikt voor, zo net na Opus Jocus, als de optochtgangers thuis zitten te broeden over hoe ze komende vastelaovend weer op een bijzondere manier voor de dag kunnen komen.

Dus Venlonaren, bezoek die tentoonstelling, ervaar en raak geïnspireerd, kijk voorbij de lulligheid, de somberheid, het soms macabere en richt je op het ridicule en vergroot het uit. Melle zet met zijn werk de wereld op zijn kop, precies zoals vastelaoves-vierders met vastelaovend doen. Ik verwacht minstens één surrealistische groep tijdens de optocht. En dan hoeft er niet eens iemand voor lul bij te lopen.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad