Separatisme in Venlo

24 november 2020 | Leestijd: 2 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen

Afgelopen weekend was er een prachtige, ontroerende documentaire over Linda Ronstadt op tv. Decennialang aan de top in Amerika. Onder meer haar Mexicaanse roots kwamen aan bod, die ze zo nadrukkelijk uitte op haar twee ‘canciones’-albums. Hoewel haar familie van oorsprong Duits was – ja, Ronstadt is geen echt Midden-Amerikaanse naam – voelde ze zich vooral ook Mexicaanse.

Die Duitse oorsprong heb ik met haar gemeen – je moet toch op een of andere manier een bruggetje maken – dat is aan mijn achternaam goed te zien. De Buchholzen woonden ooit in Aken en kwamen via Maastricht in Venlo terecht. Er wordt in de familie ook nog wel eens gesoebat over een Berlijn-connectie, maar die is nog niet echt ontdekt zover ik weet.

Voel ik me dan ook een beetje Duitser? Nou nee, mooi land en op voetbalgebied is het ook wel goed gekomen, maar ik ben toch vooral Venlonaar, Nederlander en ook een beetje Europeaan. Dat laatste is niet vreemd gezien de ligging van Venlo – het buitenland is niet ver weg.

Nog niet eens zo heel lang geleden leefden er bij mijn provinciegenoten heel andere sentimenten. Want toen Limburg in de jaren dertig van de negentiende eeuw werd opgesplitst in een Nederlands en een Belgisch deel waren de rapen gaar. Zeker toen koning Willem I die splitsing in 1838 een officiële status gaf. Bah, weg met die Hollanders, zo klonk het. Niks ons Nederlander voelen, we blijven liever bij België. Een gevoel dat sterker in het zuiden van onze provincie leefde dan in het noorden en meer onder de adel en grootgrondbezitters dan het gewone volk.

Zo’n tien jaar lang deden de Limburgse separatisten hun uiterste best om Limburg los te weken van de rest van Nederland. Er werden allerlei staatsrechtelijke constructies bedacht om Limburg eerst weer in Belgische handen te brengen en toen dat niet lukte werden de pijlen op het oosten gericht. Limburg als Duits Bundesland, zo was het idee, maar ook dat mislukte.

Het gevoel er niet echt bij te horen, het Calimero-complex zoals het later werd genoemd, is lang, heel lang blijven hangen. Wij, de Limburgers, hingen altijd aan de ‘letste mem’. Limburg dat was goed voor de belastingen, voor de kolen, noem maar op. Die lui daar in de Randstad interesseren zich totaal niet voor ons. Of dat gevoel terecht was en is of niet, geen idee. Ik heb het zelf nooit zo ervaren, voel me niet minder dan een Amsterdammer of Hagenees.

Maar toch, het separatisme is inmiddels weer aangewakkerd en nog wel in Venlo. Krijgen we eindelijk eens aandacht van de landelijke media, is het weer niet goed. Limburg voor de Limburgers, zo klonk het strijdlustig in de camera’s. Weg met de rest. In het pluche van de achterkamers worden alweer plannen gesmeed: Het herenigen van beide Limburgen kwam voorbij, het laten aansluiten van Limburg bij NoordRijn-Westfalen werd als optie genoemd. Maar de meeste kans van slagen lijkt er voor het plan Limburg te verzelfstandigen. Met de gouverneur als hoogste leider en niet Maastricht maar Venlo als nieuwe hoofdstad, de plek waar de opstand begon, waar het separatisme met succes nieuw leven in werd geblazen.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad