Sneeuw- en schaatshysterie

9 februari 2021 | Leestijd: 2 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen

Laat ik maar een beetje voorzichtig beginnen. Want voordat je het weet heb je de, door een collega zo benoemde, Rudolph Valentino van het Venlose slagersgilde achter je aan. Dus: de vastelaovend gaat gewoon door. Of beter: de vastenaovend. Net als Pasen en Kerstmis afgelopen jaar. Volgende week dinsdagavond gaat voor 40 dagen het slot op de snoeptrommel, naar goed katholiek gebruik. Dat de vastelaovend/vastenaovend – net als kerst en Pasen – door omstandigheden een heel ander karakter heeft is een ander verhaal. Geen uitbundigheid, geen samenkomsten; zoals eerder missen werden gestreamd, komt vastelaovend dit jaar vooral via de kijkbuis tot ons.

Het resultaat van de op 15 maart vorig jaar ingestelde maatregelen. Waardoor de horeca, op enkele zomermaanden na, de deur dicht moest en moet houden. Waardoor winkeliers maandenlang amper bezoekers over de vloer kregen vanwege de intelligente lockdown en nu ook ‘op slot’ zijn. Waardoor de cultuur- en kunstsector op z’n gat ligt en er voor artiesten, muzikanten en aanverwant amper droog brood te verdienen valt. Waardoor sporters amper tot niet meer kunnen sporten en verenigingen hun reden van bestaan lijken te hebben verloren. En ga zo maar door.

En ik begrijp het allemaal wel, maar steeds minder. Die avondklok zet volgens mij weinig zoden aan de dijk maar goed, het zij zo. Dat het virus een mutatie blijkt te hebben uit een land waar nog wekenlang naar op en neer mocht worden gereisd begrijp ik nog veel minder. Maar dat valt in het niet bij wat er de afgelopen dagen gebeurde.

Ik noem het maar de schaats- en sneeuwhysterie. De vlokken die als manna uit de hemel kwamen vallen zorgden voor een ongekende euforie. Van oor tot oor glimlachend lieten mensen zich plat voorover in het koude wit vallen, rolden ze wezenloos van besneeuwde hellingen af. We zagen opeens samenscholingen waar niemand iets van zei. En dat er een beetje lol werd getrapt, ik begrijp het nog wel.

Maar met de sneeuw kwam de strenge vorst – nee, niet Vors Joeccius – en die zorgt inmiddels voor wat verdwazing. Zeker bij politiek Den Haag, want het is verkiezingstijd en dan wil je de kiezer toch vooral ‘pleasen’. Dus toen de tocht der tochten ter sprake kwam zei niemand ‘dat moeten we niet doen’, zoals tegen vrijwel alles het afgelopen jaar werd gezegd ‘dat moeten we niet doen’. Nee, van links tot rechts was er een bepaalde eensgezindheid – wat op zich natuurlijk uniek is. Die schaatstocht langs elf Friese steden is zo bijzonder, die moet hoe dan ook doorgaan, klonk het. De premier probeerde er nog een draai aan te geven: alleen met professionele marathonschaatsers en zonder publiek. Dat laatste is kansloos. Want dat publiek komt niet zozeer voor de tocht, die komen voor het vertier, voor koek, zopie en voor Sonnema Berenburg. Al zouden er maar drie schaatsers van start gaan, er zullen mensen langs de kant staan.

Maar als de Elfstedentocht mag doorgaan (hoewel zo’n aanname nu nog veel te prematuur is), in welke vorm dan ook, dan kan vastelaovend toch ook een beetje. En dan bedoel ik: in de gebruikelijke vorm. Met een optocht bijvoorbeeld. Zonder publiek natuurlijk, maar dat komt toch wel. Met een sneltest voor iedere deelnemer. Met anderhalve meter afstand, al zal dat gezien de vele gaten die zo’n optocht al snel telt geen onoverkoombare opgave zijn. En Omroep Venlo die ervoor zorgt dat ook de gehoorzamen thuis voor de buis alles meekrijgen. Nu nog de zegen uit Den Haag. Moet lukken gezien het vastelaovendvierend kiezerspotentieel. Vastelaovend same.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

VenloVanvruuger: Ruth Kantorowicz

VenloVanvruuger: Ruth Kantorowicz

Op zondag 26 juli 1942 werd in de katholieke kerken van ons land een brief van de bisschoppen voorgelezen waarin de behandeling van de joden door de Duitse bezetter in scherpe bewoordingen werd veroordeeld. Het was een protest dat mede gedragen werd door andere...