Terug in de tijd

25 april 2020 | Leestijd: 2 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Leon Vrijdag

Geen festivals deze zomer. De pleinen, parken en terreinen blijven leeg. Zo ook in Venlo. Waar de teller wat evenementen betreft, zo las ik in de krant, inmiddels de 500 ruim overstijgt. Eigenlijk is Venlo zo bezien het hele jaar door een evenement. Maar dat is stof voor later.

Geen evenementen, dus ook geen Feel the Fifties, wat mij betreft een van de leukste festivals in onze stad. Kleinschalig, sfeervol en vol muziek uit de tijd dat geluk nog gewoon was. Ze hadden het lang niet altijd gemakkelijk, de organisatoren. Slecht weer deed ze verhuizen van het najaar naar het voorjaar. Vervolgens de verhuizing van het Nolenspark naar de passantenhaven. Dit jaar zou het noodgedwongen weer vice versa zijn geweest, begreep ik. Maar dat gaat niet door dus.

Feel the Fifties kwam deze week in mijn hoofd voorbij toen de muziek van Willie Mae Thornton uit de luidsprekers rolde, beter bekend als Big Mama Thornton. Kende haar tot voor kort niet, maakte kennis via een muziekdocumentaire over een andere onbekende muzikant.

Dat ik haar tot nu toe niet kende, vind ik eigenlijk een klein schandaal. Want Big Mama Thornton – veel mensen zullen haar niet kennen en daar moeten we verandering in brengen – is rock ‘n’ roll. Sterker nog, de term bestond volgens mij nog niet eens toen zij het al op de planken bracht.

Wanneer je tot voor kort was begonnen over het liedje ‘Hound Dog’ dan zou ik dat meteen hebben geassocieerd met Elvis Presley. Maar vanaf nu dus met Big Mama Thornton. Zij zong het door het befaamde duo Leiber/Stoller geschreven nummer in 1952 al in de Johnny Otis Show. Op dat moment moest de carrière van Presley, die Hound Dog vier jaar later beroemd maakte, nog beginnen.

Big Mama Thornton (1926-1984) is een van de grondleggers van de rock ‘n’ roll en dat maakt haar meer dan bijzonder. Ga maar na, zwarte mannelijke artiesten hadden feitelijk Elvis nodig om enigszins erkenning te krijgen, Willie Mae Thornton was ook nog vrouw. Waarschijnlijk heeft ze daardoor nooit de erkenning gekregen die artiesten als Little Richard en Chuck Berry op een gegeven moment, terecht, alsnog kregen. Ze was op haar manier net zo indrukwekkend als Rosa Parks, die in 1955 de segregatieregels tartte door haar plek in de bus niet vrij te maken voor een blanke. Ja, ook dat waren de jaren vijftig.

Terug naar de muziek, naar Feel the Fifties. Geen rock ‘n’ roll dit jaar in het Venlose Nolenspark, geen jive, jitterbug, doo wop, petticoats, vetkuiven of blinkend chroom van Amerikaanse klassieke auto’s. Hopelijk volgend jaar weer wel, in het kleine park of rondom de passantenhaven. Met wellicht een eerbetoon aan Big Mama Thornton, een van de eerste en misschien wel de allereerste vrouwelijke rock ‘n’ roll-ster.

https://www.youtube.com/watch?v=frsBq9MCNVg

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

Kulinaire: Goed nieuws?

Kulinaire: Goed nieuws?

Een beetje vreemde kop boven deze column wellicht, in een tijd dat goed nieuws schaars is. Maar net zoals ik zijn er ongetwijfeld een hoop andere mensen wel eens aan toe, aan goed nieuws. Maar waar moet je dan aan denken als je het over goed nieuws hebt. Dan zul je...