Uitje naar Duitsland

9 mei 2020 | Leestijd: 2 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Leon Vrijdag

Waar het merendeel der Nederlanders vroeger naar De Efteling ging, kozen wij grensbewoners net zo makkelijk voor Phantasialand, vlakbij Keulen en dus iets dichterbij. Of misschien wel vertrouwder. Ja, ik schijn, heel jong, wel eens in De Efteling te zijn geweest maar raakte zoek, wat tot enige paniek leidde. Daarna werd het Phantasialand.

Winkelen idem dito. We zullen echt wel eens naar Maastricht zijn gereden, maar ik herinner me vooral dagtripjes naar Düsseldorf, Keulen, Krefeld en Mönchengladbach. Ja, Mönchengladbach was in de jaren zeventig zeer in trek. Daarna werd het minder. Het nog niet zo lang geleden geopende overdekte winkelcentrum moet echter oude tijden doen herleven, zo heb ik begrepen.

En al stond pap jaar na jaar op de tribunes in De Koel, in de jaren zeventig trok hij ook regelmatig met broers of vrienden nog wel eens naar datzelfde Mönchengladbach om het plaatselijke Borussia, destijds net als nu een topclub, te aanschouwen.

Borussia Mönchengladbach, zo las ik, mag over een paar weken de wei weer in. De Duitse voetbalcompetitie wordt hervat. VVV-Venlo moet minimaal tot september wachten; het uitspelen van de competitie is er hier niet bij. Niet dat ik nog vaak naar een voetbalwedstrijd ga, maar stel dat het kriebelt, mag ik dan naar Mönchengladbach? Liever niet is de boodschap, je mag nog niet eens een paar kilometer verderop tanken. Vice versa is het anders. De Duitsers worden niet meer ontmoedigd naar ons land, naar Venlo te komen.

Stel dat ik de grens toch weer over mag. Dan kan ik volgende week in Kaldenkerken, waar ik met een beetje doortrappen zo ben, lekker op het terras gaan zitten. Een ijsje gaan eten, wat veel grensbewoners met regelmaat doen. In Venlo kan dat pas vanaf 1 juni. Of misschien toch ook weer niet.

Ga ik in Kaldenkerken, of Mönchengladbach, een winkel in, dan moet ik wel een mondkapje dragen. Ze zweren erbij, die Duitsers. Van afstand houden hebben ze geen kaas gegeten, maar zonder mondkapje gaan ze de deur niet uit. Terwijl over datzelfde mondkapje hier in Nederland nogal schamper wordt gedaan. Houdt amper wat tegen, is eerder gevaarlijk (bij verkeerd gebruik) dan beschermend.

Waar ik naartoe wil? Niet naar Duitsland maar naar het falen van Europa. We streven er al decennia naar een eenheid te vormen, maar het wil niet echt lukken. Heel Europa heeft met hetzelfde virus te maken, van eenduidig beleid is er voor geen meter sprake. Hier, in de grensregio, wordt dat misschien wel het meest duidelijk. Als we vroeger naar Düsseldorf of Phantasialand wilden, moesten we bij de grens stoppen en onze paspoorten laten zien. Dat verdween, de grens verdween, op het oog althans. Tot een paar weken geleden, toen de grens, halfslachtig overigens, dicht ging. In de hoop dat waar je mensen tegenhoudt, je het virus tegenhoudt. Geen gekke gedachte, lijkt me. Maar als men op enig moment in het ene land de teugels laat vieren terwijl in het andere land strikte maatregelen van kracht blijven en de grenzen ondertussen weer opengaan… Vul het zelf maar verder in.

Ik hoop dat die tweede piek uitblijft, maar ben er niet gerust op.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad