Venlo Stedje

23 mei 2020 | Leestijd: 3 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen

Moeder heeft Alzheimer. Een hele nare ziekte. Ze vergeet meer en meer. Maar ze verrast ons ook nog regelmatig als ze laat zien dat ze dingen wel herkent. Stemmen, gezichten uit het verleden, beelden uit het verleden.

We bezoeken haar dagelijks en dat hebben we ook de afgelopen maanden, op een korte periode na, kunnen doen. Nee, niet binnen, maar buiten met tussen ons in een tuinhek. Tralies. Ze vindt het maar niks, merken we. Maar beter dit dan helemaal niet.

Normaal wandelen we veel met haar. Gaat nu even niet. Of zitten we in haar kamer en kijken tv. Bepaalde programma’s doen het bijzonder goed; daar kan ze gefascineerd naar kijken. En muziek, al vanaf het begin was er muziek. Dat de naam André Rieu valt, zal geen verbazing wekken. Operette ook. Anneliese Rothenberger bijvoorbeeld. Peter Alexander zeker. In de huidige situatie is het behelpen. Maar goed, met de telefoon lukt het nog wel. Geen beeld – te ver weg – wel geluid.

Eind vorige week besloot ik eens iets Venloos op het programma te zetten. Venlo Stedje, Funs van Grinsven. Bingo. De ingespannen blik ging naar de telefoon en maakte duidelijk dat ze aandachtig luisterde. Herkenbaar voor haar, ze heeft het nummer in haar leven vele malen gehoord. Zoals dat bij veel Venlonaren het geval zal zijn.

Funs van Grinsven schreef het toen hij in de jaren dertig in München verbleef en heimwee had naar ‘zijn’ stad. Het werd een ode, een hommage. ‘Venlo, zô’n stad zoë besteit d’r maar ein’ zo begint het. Geen speld tussen te krijgen. Het lied beschrijft de mooie kanten van Venlo. Opnieuw, veel Venlonaren zullen zich erin herkennen en in kunnen vinden.

Maar niet alleen Venlonaren, zo ontdekte ik afgelopen week. Ja, daar wil ik inderdaad naartoe, naar dat item bij de ontbijtshow van SAT1. Prachtig promotiefilmpje, maar niet in deze tijd. Nu weet ik ook wel dat ontbijtprogramma’s licht en luchtig dienen te zijn, maar wat de kijker in dit geval voorgeschoteld kreeg was gekkenwerk. Weet niet wie eindredacteur van dat programma is, maar je moet toch wel helemaal van de pot gepleurd zijn om op deze manier in deze tijd televisie te maken.

Kom met z’n allen naar Venlo, zo luidde min of meer de boodschap. Koopparadijs, louter gelukkige mensen op straat die niet van die vervelende mondkapjes op hoeven, lekker losjes ook die Venlonaren, laat gaan met die regels. En oh ja, het is er ook nog allemaal spotgoedkoop. Je zou wel gek zijn als je niet naar Venlo gaat. Aan het eind ging het inderdaad toch nog even over maatregelen, maar ach, daar was goed mee te leven. Stelde niets voor.

Wat in de dagen erna volgde was een tegencounter waar zelfs een Italiaans voetbalelftal zich de vingers bij zou aflikken. Tak, tak, tak, de Duitsers kregen de een na de ander om de oren. Blijf thuis, kom niet naar Venlo, zeker niet om te funshoppen. Geen regels? Volop regels. Bij iedere stap die je zet. Precies zoals jullie dat gewend zijn.

Het SAT1-effect was helemaal teniet gedaan, meer dan dat. Hoe nu verder? Die Duitsers weten het even niet meer, lijkt me. Komt wel weer goed. Zeker als we deze ellende op een dag achter de rug hebben. Om hun stommiteit van afgelopen week goed te maken, gaat SAT1 dan opnieuw op reportage in Venlo. Laten ze al die bijzondere aspecten van Venlo zien. De winkels, maar bijvoorbeeld ook, ‘det schoën stadhoës’. Zodat Duitsers van heinde en verre naar onze stad komen en ontdekken wat Funs van Grinsven lang geleden op papier zette en de Venlonaar allang weet: ‘Venlo zô’n stad zoë besteit d’r maar ein’.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad