Vors Digitalus

5 januari 2021 | Leestijd: 2 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen
Het was zo’n onopvallend opvallend item tijdens het 8 uur journaal een aantal dagen geleden. Dat van die kerk die opeens heel wat meer bezoekers trok. Digitale bezoekers welteverstaan. Het streamen, uit noodzaak in het afgelopen jaar geïntroduceerd om de beminde gelovigen toch bij de kerkdienst aanwezig te laten zijn, wordt dus een blijver, ook na corona, zo klonk het vol overtuiging van de voorganger.
Daar bleef het bij, terwijl ik me toch het een en ander afvroeg. Waarom die verhoogde belangstelling voor de kerkdienst? Vanwege houvast in deze onzekere tijden? Omdat zo’n mis weer eens wat anders is als je de hele dag voor het beeldscherm zit? Omdat het toch nog een beetje het kerstgevoel oproept? Zijn er meer gelovigen dan het normale kerkbezoek doet vermoeden? En die aanwas, dat flink aantal extra bezoekers, zijn die normaal op zondag te lui om even naar de kerk te wandelen? Misschien dat we eens een enquête kunnen houden.
Maar dit stukje gaat niet over de kerk, maar over het streamen, het contact op afstand, per beeldscherm. Hele volksstammen turen al maanden uren per dag – meer, nog meer uren dan goed voor ze is – naar het scherm. Om te vergaderen of voor overleg, om les te krijgen of te geven, om een proeverij bij te wonen, voornoemde kerkdienst, een pubquiz te doen en noem maar op. In driekwart jaar tijd is contactloos contact leggen normaal geworden.
Zo had ik vorig jaar rond deze tijd alleen nog maar gehoord van video conferencing en videobellen; dacht ik dat dat iets was van geheime diensten en zo. Inmiddels heb ik al diverse van dit soort gesprekken en overleggen gevoerd en kijk ik er niet meer van op als ik weer een link doorgestuurd krijg van Teams of Skype.
Of van YouTube, als je wat grotere aantallen wilt bereiken. Zoals de kerk. Zoals het Venlose Vastelaoves Gezelschap De Vaegers het gaat doen over enkele weken. Of ze de primeur hebben weet ik niet, maar met het ‘Thoesbal’ zullen ze ongetwijfeld een van de eerste verenigingen zijn met een digitale vastelaoveszitting. Een zitting met artiesten die volgestopt met loopinstructies hun ding doen, coronaproof achteraf een pilsje drinken en met het publiek thuis voor de buis. Wat spulletjes van Versierhoes Van der Veer of zo zorgen voor de nodige sfeer.
Anders dan bij de kerk zal het geen blijver worden. En dat zullen De Vaegers ook wel weten, en zelfs hopen. Want of het nu een zitting of een optreden in een theater of poppodium is, artiest ben je niet geworden om voor een lege zaal te staan. Bovendien, als er één feest is dat vraagt om nabijheid, dan is het wel de vastelaovend en alles wat eromheen wordt georganiseerd. Of je nu naar een zitting gaat of naar een kroeg tijdens een van de drie dolle dagen, sociale interactie is de drager van het vastelaovesfeest.
Dus nee, dit jaar even niet, maar volgend jaar is het ‘Thoesbal’ weer gewoon het ‘Hudjesbal’. Nee, we hoeven niet te vrezen voor een virtuele in plaats van een reële vastelaovesprins en Vors Joeccius blijft Voers Joeccius. Vors Digitalus is alleen maar verzonnen om dit stukje van een kop te voorzien.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

‘Op de pens’

‘Op de pens’

Column: Jac Buchholz / Beeld: Peter Janssen Wandelend door de Venlose binnenstad kom ik tot mijn verbazing nog met enige regelmaat grote groepen zogenaamde Duitsers tegen. Twaalf, veertien man bij elkaar, vermoedelijk allemaal voorzien van een roze bril of oogkleppen....