Wateroverlast

13 juli 2021

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen

Het gaat drie dagen regenen. Blijkbaar is dat tegenwoordig bijzonder, want het haalde de voorpagina van Tante Bet; ongetwijfeld komt er nog een code geel of oranje. Nu hebben we de afgelopen jaren nogal wat tropische, droge zomers gehad, maar een paar dagen regen in juli, dat is toch niet zo vreemd. Sterker nog, het is wel zo prettig voor tuin en (akker)land. Anders komen binnen de korte keren weer de doemscenario’s boven water waarin tijden van grote droogte en bijbehorend onheil worden aangekondigd. Om vervolgens in de winter te constateren dat het allemaal wel meeviel.

Niet vreemd dus, een paar dagen regen in de zomer, in juli. Wat doe je er aan? Eigenlijk gewoon afwachten tot het weer droog wordt. Althans zo dachten we in mijn jeugd. We hadden iets van zes weken zomervakantie en als daar een paar dagen regen bij zaten was dat nu eenmaal zo – speelde je gewoon binnen. En van die zes weken gingen we er altijd twee naar zonnige oorden waar regen in juli wel een zeldzaamheid was, dus hadden we altijd iets om naar uit of terug te kijken.

Toch was er een zomer dat het natte weer ons tot in Italië achtervolgde. De zomer van 1980. Het ging zoals gebruikelijk, met drie gezinnen, naar het zuiden. Na een aantal jaren Bibione werd het nu Riccione. Maanden eerder al vastgelegd. In de aanloop naar de reis bogen de mannen zich over de te rijden route en werd er een overnachtingsplek gekozen. Altijd spannende nacht voor de dag van vertrek waarop we nog voor het ochtendgloren wakker werden gemaakt. Het mooie van Venlo is dat je al na een paar minuten rijden in het buitenland en dus als kind echt op vakantie bent. Zeker als na een uurtje of wat de eerste heuvels in het zicht komen.

De vakantie verliep zoals onze vakanties toen verliepen. Veel zon, zee en strand, ijsjes, uit eten en de tripjes ’s avonds naar dorpjes verderop. Volgens mij zijn we toen ook nog in de zinderende hitte een dagje naar Venetië geweest.

Wat destijds anders was, was het meer dan gebruikelijke contact met het thuisfront. De kapsalon van pap bleef namelijk tijdens onze vakantiereis open. Een of twee keer bellen met de vraag of alles ging zoals het gaan moest was normaal gesproken genoeg. Maar nu was er het water, heel veel water. Zo veel water dat de Maas overstroomde. Er zijn foto’s van een ondergelopen Maaskade, van een Urbanusweg vol water. Dus was er onrust. Want onze kapsalon lag op maar een steenworp afstand van de Maaskade en dus de Maas.

De oorzaak van die wateroverlast: regen, heel veel regen, begonnen in juni en voortgezet in juli. Met een piek van 18 tot en met 20 juli. Waarna de Maas op dinsdag 22 juli de hoogste piek sinds 1926 bereikte, een jaar waarin veel Venlose straten blank stonden. Zover kwam het in 1980 niet – pas in de jaren negentig ging het mis.

Dus keerde in Riccione de rust weer. We gingen naar het strand, aten een ijsje en genoten van de zomer. Een zomer waarin het elders in Europa dus heel veel regende. Daar is nu geen sprake van. Drie dagen regen, tja. Ooit heel gewoon, tegenwoordig wordt er een hoop heisa over gemaakt. Maar liever wat regen dan de helse hitte die momenteel de westkust van de VS teistert.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad