Denkmalwut

16 november 2019 | Leestijd: 2 minuten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Leon Vrijdag

Denkmalwut, fraai Duits woord. Veel gebruikt na 1871 toen Duitsland Duitsland werd en er met veel beeldhouwwerken uiting werd gegeven aan de trots van een jonge natie met die oude ziel.

In Venlo heerst ook al een tijdje iets dat doet denken aan Denkmalwut – vergeef me het germanisme, volgens mij is er geen, fraaiere, Nederlandse uitdrukking voor. Een mooie ontwikkeling. Wachters waken op de stadsbrug. Hordes binnenstadbezoekers laten zich vereeuwigen op een van de drie tronen. In de Jodenstraat ploppen beeldjes van stadsfiguren als paddenstoelen uit de grond. Aan de Maas verrees en verbrokkelde, helaas, de mysterieuze Sphinx. De Krijger kwam, ging, keerde terug en zag dat het goed was. Sphinx werd Tango. En sinds kort verwelkomt Jocus-haan met een warm hart bezoekers van de stad.

Dus wat beelden betreft hebben we niet te klagen. Op andere vlakken gaat het minder voortvarend. Ja, ik trap een open deur in. Evert Thielen, juist. Hij gaf het zelf al aan, het momentum is voorbij. Bijna 100.000 bezoekers, een trotse meester en volop enthousiasme. Maar daar blijft het waarschijnlijk bij. Geen museum, al was dat voor nu ook wel een heel forse stap. Maar een Evert Thielen-vleugel zou toch moeten kunnen. Laat staan een werk over en voor de stad. Helaas, gaat niet gebeuren. Er was contact, maar dat droogde op. Het hoe weet ik niet, het waarom begrijp ik niet. Ik probeer het me zo voor te stellen: je bent in gesprek met een van grootste, of is bekendste een beter woord, kunstenaars van de stad en dan stokt het ergens. Leg me dat maar eens uit.

Zo kwam een Tajiri-museum (Ja, die woonde in Baarlo, maar toch) evenmin van de grond, al hebben we wat dat betreft nog in ieder geval De Wachters en een Knoop. Er was contact, maar dat liep vast. Het hoe weet ik niet, het waarom begrijp ik niet.

En dan is er het museum dat er wel was, inderdaad was, ja. Die kleine ode aan een andere naar België verhuisde Venlose kunstenaar, Jean Laudy. Het Laudy-museum – zo passend gehuisvest in de sfeervolle kapel naast het Ald Weishoes – lijkt in het niets te zijn verdwenen. Komt het nog terug? En waar staan die werken nu te verstoffen?

Dus, beste kunstpauzen en –mecenassen, denkers, doeners en andere creatievelingen in Venlo, verenigd u en zorg ervoor dat deze kansen voor open doel (alsnog) worden benut. Kunst trekt mensen, prikkelt, zorgt voor dynamiek, leidt tot discussies, brengt met andere woorden leven in de brouwerij. Er moet toch ergens in de gemeente wel een geschikt gebouw zijn om Laudy, een beetje Thielen en wat Tajiri een plek te geven. Zoals onze onlangs nog gefêteerde binnenstadbeschermheilige Sint Maarten een warme mantel om een arme man sloeg, zo kan Venlo ongetwijfeld deze kunstenaars een warm onderdak bieden.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad