Een jaar op reis met de camper: ‘Het gevoel iets te moeten, is compleet verdwenen’

31 oktober 2022

Een jaar lang was hun camper met de naam ‘Good Laeve’ het huis van Ton Billekens & Mary Bongarts. Ze vertrokken in september 2021 vanuit Venlo naar Frankrijk, Portugal, Italië en Spanje, verbleven op 216 verschillende camperplaatsen en reden bijna 14.000 kilometer. De reden? Het was hun droom. Nu zijn ze sinds een paar weken weer thuis.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Ton Billekens

“Als je drie of zes weken op vakantie gaat heb je een plan. Wij niet,” aldus Ton Billekens. “Mary en ik legden niet meer dan 25 tot maximaal 100 kilometer per dag af. Of we bleven een aantal dagen tot soms wel vijf weken op dezelfde plek. Gewoon omdat het ons daar beviel en wij van het leven en het mooie weer wilden genieten. Het is goed dat we dit gedaan hebben en als het aan mij ligt, was ik gisteren alweer vertrokken. Maar Mary heeft nog een baan. Wie weet in de toekomst. Dan gaan we misschien overwinteren in de Algarve of waar dan ook. Op een plek waar het leven goed is. Dat is ook de reden waarom de camper die naam heeft gekregen: Good Laeve. Dat is ons levensmotto.”

Elke dag nieuwe ervaringen
Na het stellen van de vraag waar ze precies overal geweest zijn, verschijnt bij Ton een kleine lach op het gezicht. Hij zucht even, denkt diep na en zegt dan: “In het afgelopen jaar hebben we vanzelfsprekend vaak met andere mensen gesproken die een soortgelijke reis aan het maken waren. Zij vroegen op welke plekken we geweest waren en of we bepaalde gebouwen, natuurgebieden of stadjes gezien hadden. Dan moesten we eerlijk bekennen: we hebben even geen idee. Elke dag was een avontuur. Je doet zoveel nieuwe ervaringen op. Op het einde van de reis was ik soms moe van alle indrukken en dan bleven we bewust een aantal dagen op dezelfde plek. Gewoon om even af te schakelen en alles te verwerken. Ja, veel indrukken opdoen is prachtig maar ook heel vermoeiend. Je hebt tijd nodig om alles te verwerken. Het was vanaf de eerste dag een bewuste keuze om niet de drukte en hectiek op te zoeken. Wij wilden simpelweg genieten. Dit was meer dan een vakantie. Je weet vooraf toch al dat je continu veel nieuwe indrukken gaat opdoen. Andere landen, andere mensen, andere gewoontes, andere culturen. Als je denkt van A naar B te reizen, dan gebeurt dat eigenlijk niet. Je reist via C, D, E, B1 en dan pas naar B. Hoe we ergens kwamen? Geen idee. Er was een doel, maar er waren meerdere wegen die daar naar toe leiden. We kwamen uiteindelijk altijd op de plek van bestemming, maar bijna nooit via de vooraf bedachte route. Zoals gezegd: we moesten niks. We hebben een jaar lang op een compleet andere manier geleefd.”

Een droom waar maken
Terug naar het begin. Ton en Mary spraken samen vaker over hun droom. Een lange vakantie. Toen ze tijdens de coronaperiode een nieuw huis kochten, verbleven ze tijdelijk op een camping. Ze kozen er tevens voor om hun sloep te verkopen en een camper aan te schaffen. Ton: “Je hebt 14 tot 20 echte goede vaardagen per jaar in Nederland. Met een camper kun je veel meer genieten. We gingen nadenken over een sabbatical. Misschien een half jaar weg. Het werd uiteindelijk een jaar. Toen het besluit was genomen, keken we elkaar aan en vroegen ons af: wat is het plan? Er is geen plan. We wilden zeker een tijd in Portugal verblijven. Hoe lang? Geen idee. Voor de rest was alles open. Je gaat lezen, zaken opzoeken en op enig moment vertrek je. Richting Zeeland en van daaruit richting het zuiden. Overal waar de zon scheen, zijn we gebleven . We reisden eerst door België en Frankrijk. Over de Pyreneeën richting Baskenland. Een ding was duidelijk: we wilden de zee rechts van ons houden. Vanaf dat moment wisten we allebei: nu gaat het avontuur echt beginnen. .”

Camper als thuis
Op de vraag of het moeilijk was om huis en haard te verlaten, begint Ton opnieuw te lachen. “Het klinkt misschien vreemd, maar de stad Venlo hebben we geen seconde gemist. Maar dat leg ik straks nog wel uit. De kinderen, kleinkinderen, je ouders, familie, vrienden. Dat is een ander verhaal. Mary had daar zeker iets meer moeite mee dan ik. Zij is twee keer kort een paar dagen terug gevlogen om iedereen weer te zien. Maar als ze weer bij de camper arriveerde zuchtte ze diep en genoot van de rust. Waarom? Omdat ze in die paar dagen weer geleefd werd. Te veel afspraken en verplichtingen in een korte tijd. Dat bestond in ons nieuwe leven niet. Als we een dag ergens geen zin in hadden, dan deden we niks. Gewoon genieten van de natuur, het mooie weer en het goede leven. Toen Mary terug was kwam: ‘ik ben blij dat ik weer thuis ben’. De camper was ons huis.” Of de familie hun gemist heeft? “Ook zij waren gewend aan die situatie. Wij plaatsten berichten op Facebook of op Polarsteps. Sommige mensen gingen zich dan verdiepen in de plek waar wij waren. Natuurlijk werd er gebeld. Er was contact. Vaak is dat voldoende. Maar we hadden aan het begin van de reis met elkaar afgesproken: als één van de twee echt last krijgt van heimwee, dan worden er geen vragen gesteld, volgt er geen discussie, maar gaan we direct terug naar huis. Houd je aan de afspraken. Dat moet je ook echt wel als je zo lang op elkaar bent aangewezen.  Diezelfde afspraak maakten we over veiligheid. Als een ons twee een onprettig gevoel had op een bepaalde camperplaats, dan was er geen discussie, maar reden we door naar de volgende plek”

Geen besef van tijd
Ton geeft toe dat het besef van tijd verdween. “Ieder mens die op vakantie gaat, kent dat gevoel. Bij ons was het natuurlijk nog extremer. Je bent niet bezig met Kerstmis, Nieuwjaar, Corona of wat dan ook. Of we oud op nieuw gevierd hebben? Nee, niet echt. Misschien even geborreld. Het was meestal twintig graden of meer. Alle elementen die gedurende het leven bij bepaalde jaargetijden zijn gaan horen, waren afwezig. Het was altijd lente of zomer. Op 10 januari staan in Portugal de bomen weer in de bloesem. Dan verlies je oog voor tradities.”

Corona en gedrag
Ook de coronaperikelen die in Nederland eind 2021 en begin dit jaar nog heersten, gingen grotendeels aan hun voorbij. Op 30 november lieten Ton en Mary zich nog in Portugal vaccineren, omdat dit voor 1 december moest gebeuren. “De mensen daar deden niet moeilijk. Als de overheid vroeg om een mondkapje te dragen vanwege het algemeen belang, dan deed iedereen dat. Hier in Nederland is direct een groep die roept: ‘dat bepaal ik toch zelf.’ In Portugal spraken mensen er elkaar op aan. Niet in een discussie, gewoon beschaafd. De horeca kon er gewoon open blijven. Waarom? Omdat iedereen zich aan de regels hield en deze niet overtrad. Portugezen zijn sowieso vriendelijk en behulpzaam. Ook al spreek je een andere taal, ze proberen je te helpen. Met gebarentaal of hoe dan ook. Mary heeft het ervaren bij het vaccinatiebureau. Een vrouw ontfermde zich echt over haar. Het is veel minder individualistisch als hier. Net zoals met het regelen van documenten. De mensen doen alles om je te helpen. In Nederland zeggen ze direct als er iets mis gaat: dat ben je zelf schuld. Daar helpen de mensen elkaar nog. En juist daarom miste ik Venlo niet. Het kostte ons geen moeite om in andere landen te leven. We waren overal te gast. Daar pas je je gedrag op aan. Je gaat in een vreemd land de mensen niet jouw regels opleggen.”

Leven op anderhalve vierkante meter
Ton haalde eerder al het belang aan van onderlinge afspraken. Over heimwee en veiligheid, maar volgens hem zijn er voor mensen die een lange periode in een camper samen leven nog meer afspraken van belang. “Je leeft een deel van de dag op anderhalve vierkante meter met elkaar. Vooral in de avonden als het buiten wat frisser is, dan blijf je in de camper. Je zit samen aan een kleine tafel en doet alles samen. Tegen iedereen die een soortgelijk plan heeft als het onze zeg ik: realiseer je dat goed. Dat is anders dan thuis waar meer ruimte is en ieder deels zijn eigen leven kan leiden. Voorheen deden we nooit spelletjes, maar we hebben samen ontzettend veel lol gehad in bijvoorbeeld rummikubben. Daarom heb ik bewust een satelliet op de camper geplaatst. Je wilt geen gedoe met haperend internet of tv als je een jaar onderweg bent. Soms wil je gewoon zonder storing naar Goede Tijden, Slechte Tijden kijken. Bereid je voor op die situatie, doe het goed want anders is er grote kans dat het misgaat. Je gaat echt anders met elkaar om. En we hadden zelfs Sjuulke onze hond meegenomen. Die had haar eigen mand en een speciale aanhanger voor achter de fietsen. We hebben haar nooit alleen in de camper achtergelaten. Ook zij heeft een jaar lang genoten. Onbegrensd rennen over de stranden, door de natuur en nieuwe dingen ontdekken. Dat is voor een dier toch prachtig.”

Verrassen en ontmoeten
Behalve de andere manier van leven, hebben Ton en Mary vooral een jaar lang genoten van de andere landen en culturen. Uit eten was geen must. Dat deden ze soms, maar er werd vooral vaak in de eigen camper gekookt. “De Lidl was gedurende dat jaar onze beste vriend. In die landen hebben ze veel meer keuze dan in Nederland. Maar natuurlijk lieten we ons ook wel eens verrassen. We kwamen bij mensen die eigenaar waren van een kleine camperplaats en daarnaast bepaalde producten verkochten. Wijn, kaas, fruit. De een was zielsgelukkig met een beperkte bron van inkomsten, een ander was bijvoorbeeld eigenaar van een restaurant en dan betaalde je voor een uitgebreid zesgangen menu gewoon de hoofdprijs. Maar het was vooral genieten. Zo hebben we overal veel gefietst, gewandeld en natuurlijk veel bijzondere kustplaatsen bezocht. Je ontmoet andere mensen met soortgelijke of compleet andere ervaringen, maar iedereen heeft zijn of haar bijzondere verhaal te vertellen. Sommige mensen tref je vluchtig op een dag, anderen spreek je vaker omdat je een aantal weken op dezelfde plek verblijft en soms tref je ze weer op een andere plaats.”

Droogte
Toen het afgelopen zomer langzaamaan tijd werd om richting Nederland terug te reizen verbleven Ton en Mary nog tijdelijk in Italië en reisden langs rivier de Po. “Daar hebben we gezien wat echt droogte is. Bij een stuwmeer stond het water één tot anderhalve meter lager dan normaal. We konden op campingstoeltjes in de rivier zitten. Er stond op sommige plekken nog slechts tien centimeter water in de rivier. Dat was een heel aparte ervaring.”

Einde van de reis
Er waren nog plannen om naar Albanië of Kroatië te reizen, maar de onrust die de oorlog in Oekraïne met zich meebracht, zorgde voor onzekerheid. Daarom werd de terugreis definitief ingezet. “Omdat je een ander leven leidt en minder met de rest van de wereld bezig bent, kenden we niet de details over het verloop van de oorlog en de plannen van Poetin. We zijn nog wel richting Rome en de Adriatische kust gereden, maar je voelt: het einde van dit avontuur komt dichterbij. En zoals eerder gezegd: je hebt zoveel indrukken opgedaan. Het hoofd zat vol en we hadden even geen puf om weer compleet nieuwe plannen te maken. Daarom kozen we voor de rust. Ik merkte wel hoe dichterbij het einde naderde hoe meer kilometers je per dag gaat afleggen.”

Ton en Mary leerden om van 20 euro per dag goed te kunnen leven. Maar nog meer dan voorheen wist Ton dat hij klaar was met alle regels en wetten die ons leven beheersen. “We hebben een jaar lang gereisd, maar hadden toch ons eigen huis bij ons. Er waren geen zorgen. Het was continu goed weer. Wat wil je als mens nog meer? Vooraf weet je welk budget nodig is. Ook daar moet je je enigszins aan houden. Maar eenmaal thuis had ik tijd nodig om te acclimatiseren. Mary is per 1 oktober weer gaan werken en heeft veel afleiding. Ik moet wennen aan het leven hier. De geluiden, de hectiek, de regels en wetten. Dit is niet meer het Venlo van tien jaar geleden. Daarvan zijn we ons na een jaar afwezigheid nog meer bewust. De eerste weken waren zeker lastig, maar nu nog. Als het aan mij ligt doen we dit nog een keer over. Het verplicht iets moeten was uit ons leven verdwenen. Hier moet je weer van alles. We hebben een jaar lang geen agenda gehad. Nu heb je die weer nodig om alle afspraken bij te houden. Ik weet nu dat ik kan leven in een camper. Ook voor langere tijd. Wie weet doen we het over een paar jaar nog een keer. Voor een aantal maanden, nog een jaar of langer. De tijd zal het leren.”

Voor meer informatie over de reis, check deze link: www.polarsteps.com/TonBillekens

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad