“Met Woolf muzikale identiteit gevonden, persoonlijk nog niet”

14 september 2022

Een paar maanden geleden speelde folkpop-trio Woolf in het voorprogramma van The Delines in Poppodium Grenswerk. De uit Venlo (Steyl) afkomstige Mylène Berghs is een van de drie leden van de band die opvalt door de prachtige samenzang van de dames. Mylène geeft aan dat haar collega’s en zij het mooi vinden om in allerlei bijzondere zalen als voorprogramma te fungeren. “Maar uiteindelijk willen we er als hoofd-act staan.” Over dat en nog veel meer vertelt de muzikante in deze editie van KunstVanbinnen.

Tekst: Jac Buchholz | Beeld: Peter Pricken, Jaap Kroon

Leuk om op het podium te kunnen staan in de stad waar je vandaan komt, merkt Mylène Berghs op als ze verwijst naar het optreden in Grenswerk. Vorig jaar deed zich wat dat betreft nog een andere gelegenheid voor. “We mochten weer optreden, zij het met wat restricties vanwege corona. We besloten met Woolf een tour langs botanische tuinen te maken. Dus ja, natuurlijk hebben we ook de Jochumhof benaderd, met de opmerking dat ik in Steyl heb gewoond. Heel bijzonder, leek me, maar het is er niet van gekomen. Waarom niet? Geen idee. Wellicht omdat we toen toch in een wat andere tijd zaten.”

Zingen tijdens afwas
De 36-jarige Mylène, die tegenwoordig in Vinkeveen woont, studeerde aan het Conservatorium van Amsterdam. Daar kwam ze ook Marieke Smit en Ellen Tackenkamp tegen, met wie ze tegenwoordig Woolf vormt, maar daarover verderop meer. Eerst maar haar muzikale achtergrond. Ze ging serieus nadenken over een carrière in de muziek toen ze op haar dertiende meedeed aan een musical op het Valuascollege. Eerder had een docente al opgemerkt dat ze goed kon zingen. Maar het begon al jaren ervoor. Ze lacht: “Zingen deden we thuis al toen ik nog jong was. Tijdens de afwas. Verder werd er wel naar muziek geluisterd door mijn ouders, maar niet fanatiek. Ik denk dat mijn broer met zijn voorkeur voor rap, r&b en hiphop nog de meeste invloed op me heeft gehad.”

Culturele Antropologie
De piano fascineerde haar ook. Dus ging ze al op haar vijfde naar de Tegelse muziekschool om zowel piano- als balletles te nemen. Op haar dertiende kwam daar zangles bij. De lol die ze daarnaast beleefde aan haar optredens in de Valuascollege-musicals West Side Story en Fame deden haar besluiten om voor de vooropleiding van het Conservatorium in Maastricht te kiezen. “Ik heb overigens wel een tijd mijn twijfels over een carrière in de muziek gehad. Maar thuis werd het aangemoedigd. Toch heb ik eerst nog een jaar Culturele Antropologie gestudeerd, maar ik merkte al snel dat het uiteindelijk het conservatorium zou worden.”

Jazz
Dat werd het Conservatorium van Amsterdam. Een periode waar ze met plezier op terugkijkt. “Ik heb me er altijd op mijn gemak gevoeld, vanaf het eerste moment. Veel mensen ontmoet, veel invloeden meegekregen, veel geleerd. Ik studeerde jazz omdat je daarmee alle kanten op kunt. Wat ik na het afstuderen wel merkte is dat het binnen de jazz lastig is een eigen identiteit te vinden. Echte idolen had ik niet, wel artiesten die me inspireerden. De grote namen, ja. Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Sarah Vaughan, Frank Sinatra. Maar wat ik zelf moest met wat ik geleerd had, daar had ik geen vastomlijnd idee bij.”

Eigen groove
Toch bleef Mylène na haar afstuderen nog een tijdje in de jazz hangen. Met een groep die zich YesSister, JazzSister noemde goot ze popliedjes in een jazz-jasje. Ze glimlacht: “Ja, ik weet het, een aparte naam. Volgens mij was de tv-serie Ja Zuster, Nee Zuster aanleiding. We gaven de nummers een eigen groove en zongen ze meerstemmig, zoals The Andrew Sisters. Zijn we ook nog een keer mee op het Zomerparkfeest geweest. Ook veel op tour in het buitenland. We hebben dat een jaar of zes, zeven gedaan. Een heel leuke tijd. Daarnaast gaf ik zangles.” Ze besloot heel bewust om de Randstad te blijven wonen. “In Venlo heb ik een groot netwerk, maar in de Randstad heb ik veel meer mogelijkheden aan mijn carrière te werken.”

Woolf met in het midden Mylène Berghs

Gitaar
Op den duur verlegde Mylène haar aandacht wat meer van de jazz naar de folk-pop en country. “Ik ging me er steeds meer in verdiepen, naar luisteren.” En toen kwam er een Eureka-moment. Ze herinnert het zich nog goed. “Op het conservatorium was ik bevriend geraakt met Marieke Smit en Ellen Tackenkamp. Gezamenlijk gingen we op een gegeven moment naar een concert van The Staves, drie Engelse zussen die folk-pop spelen. We keken elkaar aan en wisten: zoiets willen wij ook doen. Fantastisch. Er was echter één dingetje… we speelden geen gitaar terwijl die in dat genre wel heel bepalend is. Dus dat was wel een tussenstap die we moesten zetten. Vervolgens is in 2016 Woolf ontstaan.”

Jaren dertig
Waarin ze zich heel erg thuis voelt. “Vooral de samenzang vind ik heerlijk, heeft iets magisch. Je voelt je ook veiliger dan wanneer je alleen zingt.” Woolf, vertelt Mylène, speelde vanaf het eerste moment eigen nummers. “Een van ons komt met een idee en dat werken we dan verder uit. Ja, we groeien nog steeds; zijn met Woolf nog lang niet klaar.” Ze heeft de jazz overigens niet helemaal uit het oog verloren, geeft ze dan aan. “Met een andere groep, Salt Taffy, speel ik wel nog jazz, uit de jaren dertig. Als zangeres, ja.” Ze zwijgt dan even en glimlacht. “Piano spelen doe ik momenteel eigenlijk niet.” Wel runt ze nog een managementbureau en werkt ze voor de Keep an Eye Foundation, een stichting die op allerlei manieren jong creatief talent ondersteunt.

Maart 2020
Vervolgens kwam maart 2020. Ze kijkt er uiteraard niet met veel plezier op terug. “Vooral de eerste periode was verschrikkelijk, die onzekerheid. Bovendien, we hadden net een plaat uitgebracht die we wilden promoten. Dat liep op niets uit. Zoals alles wat we hadden gepland op niets uitliep. Die eerste maanden leefde ik echt van dag tot dag, een beetje als in een shock. Marieke en Ellen zag ik amper; pas later zijn we steeds vaker bij elkaar gekomen.” In 2021 mocht weer wat meer en in die periode organiseerden de dames van Woolf hun hierboven genoemde tour langs een aantal botanische tuinen. “Ik had graag ook in de Jochumhof gespeeld, ben er als kind veel geweest en heb er heel wat mooie herinneringen aan.”

Vol Paradiso
Uiteindelijk verdwenen alle restricties en ging Woolf weer volop aan de slag. Met onder meer het schrijven van nummers voor een nieuw album dat in het voorjaar van 2023 zal verschijnen. Ambities zijn er voldoende, maakt Mylène duidelijk. Voor Woolf en voor zichzelf. “Met Woolf hebben we onze muzikale identiteit wel gevonden, iets wat ik van mezelf nog niet helemaal kan zeggen. Ik ben nog een beetje zoekende. Maar zoals gezegd, met Woolf zijn we heel duidelijk een bepaalde weg ingeslagen. Daardoor staan we momenteel op allerlei toffe plekken in het voorprogramma van goede bands en spelen we op te gekke festivals en mooie zaaltjes door heel Nederland. Maar uiteindelijk willen we zelf de hoofd-act worden. En dan in een vol Paradiso staan, dat lijkt ons te gek.”

 

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad