Thuiswedstrijd voor Frans Pollux in Amsterdam

20 januari 2020 | Leestijd: 5 minuten

Dat het een bijzondere avond zou worden, zoveel was vooraf wel duidelijk. Maar de Venlonaren die zondagavond bij het optreden van Frans Pollux in Carré aanwezig waren, roemden om meerdere redenen de unieke sfeer. Voor, tijdens en na de voorstelling. Amsterdam was voor even van Venlo. VenloVanbinnen sprak met een aantal bezoekers, maar vanzelfsprekend ook met Frans zelf.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Paul Bergen, Rens Flos en Pietor Trepels

“Het leek wel een reünie. Al die bekende gezichten in de zaal. Het waren mensen die je normaal wekelijks in Venlo ziet en nu was iedereen samen in de mooiste concertzaal van Nederland, maar we wiste het niet van elkaar” aldus Rogier Knipscheer van Boekhandel Koops. “Als deze voorstelling in Venlo had plaatsgevonden, was de sfeer nooit zo uniek geweest. Kijk naar de uitvoering van ‘Aan de Amsterdamse grachten’ aan het begin van de avond. Plotseling stopte Frans en gaf hij aan een dergelijk nummer niet te kunnen uitvoeren. Op het einde van de show speelt hij het toch en gaat halverwege over in het Venloos dialect. Fantastisch.”

Belevenis
Rens Flos had precies hetzelfde gevoel. “Ja dit was heel bijzonder. Het was voor mijn vriendin Emma en mijzelf de eerste keer Carré. Dat was op zich al een belevenis. Het gebouw, de uitstraling, de foyer en de portiers aan de deur. Voor het concert bezochten we een café in de buurt van de theaterzaal. Daar leek het al of half Venlo in Amsterdam aanwezig was. Frans kon zondagavond eigenlijk niets fout doen. Het was een avond dat alles klopte. De entourage, de waanzinnige band, de liedjes en natuurlijk het verhaal; de rode draad, die Frans in de voorstelling had verstopt.”

Rode lijn
Juist die rode lijn bepaalde voor Pietor Trepels de kracht van de voorstelling. “De liedjes kennen we allemaal en die zijn ook fantastisch, maar juist die verhaallijn over de verschillen tussen de Randstad en de provincie, dat maakte de avond zo speciaal. Plus de verhalen over de relatie tussen vader en zoon. Frans die vertelt hoe hij vroeger met zijn vader in de grote stad door de sneeuw wandelde waarbij vader tegen zijn zoon zegt: ‘Frans we zien tonielspeulers in os eigen laeve’. Later die avond speelde Frans het liedje December van de Venlose kerst-cd. En toen viel er sneeuw op het podium. Prachtig.”

Kleine Jan
Ook de relatie tussen Frans en eigen zoon Jan vormde een onderdeel van de voorstelling. Frans liet zijn eigen Jantje zondagavond als eerste het podium betreden. Komend van achter het gordijn, liep hij het podium op, keek verbaasd om zich heen en riep:”Pappa!” Op dat moment betrad de Venlose zanger zelf onder luid applaus het podium en zei tegen zijn zoon: ‘Kiek Jantje, dit is noow Carré.’ Als Pollux de zaal al niet bij voorbaat had ingepakt, dan was het wel vanaf dat moment.

Meesterlijk verteller
Volgens Rogier Knipscheer bewees dat maar weer eens wat voor meesterlijk verteller Frans Pollux eigenlijk is. “De voorstelling was typisch Frans. Soms grappig, maar de emotie was ook een aantal keren voelbaar. Zeker op de momenten na de pauze dat het over zijn vader ging. Als iemand vroeger aan Jan Pollux verteld had dat hij in Carré zou staan, had Jan deze persoon voor gek verklaren. En wat deed Frans? Hij liet een stuk van een oude buut van zijn vader horen. Juist die momenten zorgden voor emotie. Als publiek voel je dat.”

Sintermertes Veugelke
Rens Flos bevestigt het verhaal. “Jan zou gruuëts zijn geweest als hij wist dat Frans in Carré mocht optreden. En inderdaad Frans wist het gevoel perfect te verwoorden. Toen hij op de piano de eerste tonen van Sintermertes Veugelke inzette (dat was het nummer waarmee Jan Pollux bij een buut altijd de zaal binnenkwam) begon direct iedereen mee te zingen. Dat was echt een kippenvelmoment.”

Geen zenuwen
En dan de man om wie het allemaal draaide afgelopen zondag: Frans Pollux zelf. Van zenuwen had hij geen moment last, zo zegt hij. “Nee, totaal niet. Normaal heb je dat wel nodig om scherp te zijn. Maar het liep allemaal vanzelf. We dachten eerst dat het een nadeel was dat we niet vooraf konden repeteren. Ik bedoel, normaal gesproken doe je voor een dergelijke productie een stuk of vijf try-out concerten. Dat was nu helaas niet mogelijk. Alleen ’s middags hebben we even in de zaal geoefend. Voor mij was toen al duidelijk:het is hier vandaag allemaal perfect door professionals geregeld. Alles viel direct op zijn plaats. Ja en daarom heb ik juist ook optimaal van ieder moment kunnen genieten. De sfeer was de hele avond super relaxed. Toen we van het podium liepen, zeiden we tegen elkaar: eigenlijk kunnen we het net zo goed nog een keer doen. Zo ontspannen waren we.”

Moeder van Frans
Het applaus voor zoon Jantje aan het begin van de voorstelling bevestigde het goede gevoel. “Ik wist: hier zit een zaal vol vriendelijk mensen die komen om zich te amuseren.” Op de vraag of het een thuiswedstrijd was, ontstaat bij Frans lichte twijfel. “Volgens mij niet. Ik had deze voorstelling met die rode draad over de tegenstellingen tussen de Randstad en de provincie niet in de Maaspoort uit kunnen voeren. Ik moest dit verhaal juist in Amsterdam vertellen.” Behalve zijn vriendin en kinderen, was ook de moeder van Frans aanwezig. Zij wist niet dat het verhaal van haar overleden echtgenoot een prominente plek tijdens de voorstelling zou krijgen. “Ja daar heb ik een tijdje over in dubio gezeten, maar uiteindelijk wilde ik haar verrassen. Na de voorstelling gaf ze met een gulle lach aan dat ze volop had genoten.”

Dan tenslotte verhaal met de shirtjes. Tot ieders complete verbazing bewandelde Frans Pollux aan het einde van de show met een shirt van het door hem zo gehate Ajax het podium op. Weliswaar met een gezicht als de bekende boer met kiespijn, maar toch. Hij deed het. Snel trok hij het shirt uit en daaronder zat het tenue van zijn favoriete club PSV verstopt. Maar ook dat ging uit waarna tenslotte het befaamde gele shirt van VVV-Venlo te voorschijn kwam. “Het had alles te maken met de kloof tussen de Randstad en de provincie waar ik zelf natuurlijk ook altijd aan heb meegedaan. Van Amsterdam naar Brabant naar mijn eigen Venlo. Het zijn uiteindelijk kleine stapjes. Dat wilde ik zondagavond ook laten zien. Maar ik kan wel zeggen dat ik midden in Amsterdam, in het meest prestigieuze theater van de stad, met een shirt van PSV op het podium heb gestaan.”

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

Kulinaire: Goed nieuws?

Kulinaire: Goed nieuws?

Een beetje vreemde kop boven deze column wellicht, in een tijd dat goed nieuws schaars is. Maar net zoals ik zijn er ongetwijfeld een hoop andere mensen wel eens aan toe, aan goed nieuws. Maar waar moet je dan aan denken als je het over goed nieuws hebt. Dan zul je...