De droomreis van Jack en Marion Stroeken veranderde in een nachtmerrie

22 maart 2020 | Leestijd: 7 minuten

De hele maand maart stond voor het Venloos echtpaar Jack en Marion Stroeken in het teken van hun droomreis. Een trip door de Verenigde Staten, langs vele staten en steden waar de geschiedenis van de muziek centraal staat. Van Chicago via New Orleans naar Las Vegas. Tot zondag 15 maart. Die dag werd hun echt duidelijk hoe het coronavirus alles veranderde. Dagen lang waren ze bezig om zo snel mogelijk terug naar Venlo te komen. Er volgden vijf dagen vol stress, duizenden kilometers, amper twaalf uur slaap, nauwelijks eten en vooral heel veel onzekerheid.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Jack Stroeken

Sinds afgelopen vrijdag (20 maart) zijn jullie weer thuis bij de drie kinderen. De eerste waarschuwingen kwamen een week eerder. Hadden jullie niet direct door hoe serieus het was?
“Natuurlijk hoorden we de berichten uit Nederland en volgden het nieuws op de Amerikaanse radio en tv, maar het normale leven ging daar lange tijd gewoon door. We zaten tussen de cowboys en dachten: dikke lul, drie bier wie doet ons wat. In Nashville en Memphis was het nog een gekkenhuis. Veel mensen op straat, in restaurants en bij attracties. Ook op Graceland was het nog druk. Tot het moment dat plotseling steeds meer zaken op slot gingen, mensen met mondkapjes gingen lopen en zelfs de speeches van Trump serieuzer van toon werden.”

En toen? Direct een vlucht geboekt?
“Nee, we moesten eerst naar Las Vegas om de camper terug te brengen. En eigenlijk dachten we: wat moeten we thuis? We hebben drie volwassen kinderen. Is het niet beter om nog even van de reis te genieten? Bedenk wel: we hadden geen goed beeld van hoe serieus het probleem zou worden. Net zoals de rest van de wereld merkten we dat het per dag en zelfs per uur veranderde. Het doel was om eerst nog naar Houston te reizen en een paar National Parks te bezoeken. Tot we afgelopen maandag een telefoontje kregen van onze reismaatschappij. Ze probeerden ons al een paar dagen te bereiken. ‘Kom zo snel mogelijk terug naar Nederland,’ zo klonk de boodschap.”

 

Het eten van Jack en Marion gedurende de laatste drie dagen

 

Toen was jullie de ernst van de situatie duidelijk?
“Ja en nee. Niemand wist precies hoe en wat. We waren bovendien nog 3.000 kilometer van Las Vegas verwijderd. Maar dat aan de vakantie een snel einde zou komen, zoveel was ons wel duidelijk. In twee dagen tijd hebben we die 3.000 kilometer gereden. Continu doorrijden en leven op energy drankjes. De droomreis veranderde langzaamaan in een nachtmerrie. Op de radio hoorden we tegenstrijdige berichten. Je vraagt jezelf af: wat is waar? Wat is niet waar?”

En eenmaal in Las Vegas? Camper inleveren, vlucht boeken en wegwezen?
“Was dat maar waar. Onze reismaatschappij had een vlucht geboekt via Chicago en New York naar Amsterdam. Die viel uit. Toen hebben we zelf zo snel mogelijk een nieuwe vlucht geboekt voor de volgende dag. Op het moment dat we in Las Vegas aankwamen, begrepen we steeds beter de ernst van de situatie. Las Vegas was veranderd in een spookstad. Echt niet normaal. The Strip is normaal 100 keer zo druk als het Leidseplein in Amsterdam op zaterdagavond, maar was nu volledig uitgestorven. Geen mens op straat. De meest bruisende stad ter wereld was volledig leeg. Ons hotel? Dicht. Geen lichten meer aan. Geen mens binnen. Niks. Niemand te bereiken. Omdat we de camper al hadden ingeleverd, hebben we direct een taxi richting de luchthaven genomen. Met veel pijn en moeite konden we daar in de buurt nog een kleine hotelkamer boeken. Net zoals de taxi natuurlijk tegen een belachelijk hoog tarief. Zo zijn die Amerikanen dan ook wel weer.”

Dus wel even tijd om bij te slapen?
“Dat had jij gedacht. Je bent onrustig, onzeker en we hadden honger. Bij het hotel kregen we een appel en een flesje water. Ontbijt werd niet meer gemaakt. Op die te kleine hotelkamer kwam ik wel even tot bezinning en dacht: potverdorie, zitten we hier op zo’n schijtkamer. Via internet kwamen we er achter dat onze nieuwe vlucht naar New York gecanceled was, zodoende zijn we direct in een taxi gesprongen en op naar de luchthaven. Daar was het echt volledig uitgestorven. Dat was een grote klap, heel onwerkelijk, een van de plekken waar normaal 24/7 leven is, was volledig leeg. Op dat moment heb ik echt gedacht: hier komen we nooit meer weg. De wanhoop won het even van mijn gezonde verstand.”

Jack Stroeken 3 | Jack (Klik op de link om een video van de luchthaven te zien).

Maar je moest rustig blijven?
“Ja, ik wist, nu komt het aan op snel handelen, doortastend en brutaal zijn. Ik ben gelukkig een ervaren reiziger. Dat is ons geluk geweest. Met veel praten slaagden we er in om bij United Airlines een nieuwe vlucht te boeken. Ook weer veel te duur natuurlijk, maar geld speelt op een dergelijk moment geen enkele rol.”

Waren er nergens andere reizigers te bespeuren?
“Niet tot nauwelijks. In Las Vegas troffen we eerder nog een Duits echtpaar met een kindje van amper één jaar oud. Die kozen er voor om hun reis voort te zetten.”

Niet echt slim toch?
“Dat weet ik niet. Zij hadden hun camper nog. Je hebt een soort van huis bij je. Ik heb vaak gedacht: hadden we de camper nog maar. Maar je maakt keuzes die onomkeerbaar zijn. Voor ieder besluit valt iets te zeggen.”

Maar goed, jullie hadden toch een nieuwe vlucht geboekt?
“Ja, inmiddels was het donderdag. Er zaten amper twintig mensen in het vliegtuig. We zouden eerst naar New York vliegen. En van daaruit naar Amsterdam. Eenmaal aan boord zei ik al tegen Marion: we zijn er nog niet. Ik ben een positief en strijdbaar mens, maar in situaties als deze word zelfs ik wel een beetje sceptisch. En wat denk je? Vlak voor vertrek laat de piloot weten dat we niet mochten vertrekken. De luchtverkeerstoren was geëvacueerd. Er bleek iemand besmet te zijn met corona.”

Serieus? Niet te bevatten. Iedereen weer het vliegtuig uit?
“Nee Godzijdank niet. Wat er precies geregeld was, weet ik niet, maar uiteindelijk zijn we wel vertrokken. Ik vermoed dat een andere luchthaven de controle heeft overgenomen. Stap 1 was gezet. Op naar New York.”

Wat troffen jullie daar aan? Weer een spookstad?
“We hadden een overstap van een paar uur en zijn alleen op de luchthaven gebleven. Maar er was daar gelukkig meer leven dan op de luchthaven van Las Vegas. Er liepen redelijk wat mensen rond. Verschillende restaurants en winkels waren open. Dat voelde al een stuk positiever. Maar je mocht nergens dichtbij komen. Bestellingen gebeurden via een app en dan bracht een medewerker het eten. Maar vanaf dat moment verliep eigenlijk bijna alles naar wens. We waren enorm opgelucht toen het vliegtuig in New York opsteeg.”

Eindelijk terug naar huis dus?
“Ja. Wat was ik blij op Schiphol te zijn. Zoals gezegd: ik ben geen emotionele man, maar eenmaal in Amsterdam stonden mij de tranen in de ogen van blijdschap. Ik heb Marion niet al mijn gedachten van die laatste dagen verteld, maar er was regelmatig wanhoop. Komen we wel thuis? Wat doen ze met ons als we eenmaal op Schiphol zijn? Twee weken op een kamertje in quarantaine? Er was veel onzekerheid. Je vecht tegen alles. Tegen beslissingen van overheden, tegen vliegtuigmaatschappijen en tegen Moeder Natuur. Zelf heb je maar één doel: naar huis. Naar de kinderen.”

Zo heftig als je het omschrijft, zo voelde het dus?
“Ja, dit was echt survival of the fittest. Dankzij mijn reiservaring en doorzettingsvermogen zijn we nog relatief snel thuis gekomen. Er zitten op dit moment wereldwijd nog 200.000 Nederlanders in andere landen die niet weten wanneer ze terug naar huis kunnen. Direct op de eerste dag kocht ik een Amerikaans telefoontoestel. Dat heeft ons veel voordelen opgeleverd. Je maakt makkelijker en sneller contact. Ja, het heeft die laatste paar dagen flink wat duiten gekost, maar denk maar zo: het is maar geld. Dat overleven we wel.”

Het was wel een reis om nooit te vergeten
“Jazeker, maar dan om verkeerde redenen. De eerste tien dagen hebben we nog volop genoten en eigenlijk zouden we 30 maart pas terugvliegen. Er stond nog veel op het programma. Het doel was om nog een concert van KISS in Texas te bezoeken. Dat zou mijn 40e show van die band worden, maar ook die tour werd afgeblazen. Niemand zal deze periode vergeten. Dit is echt bizar. Maar volgens mij is dit wel een eyeopener voor de wereld. Onze manier van leven, met alle luxe en snelle ontwikkelingen, moest een keer tot stilstand komen. Volgens mij is dit het moment.”

 

Zijn mensen zich daarvan bewust?
“Ik weet het niet. Maar het vliegtuig van New York naar Amsterdam zal bomvol met Europeanen uit allerlei landen. En iedereen had maar één doel: terug naar de EU. Iedereen was onzeker en realiseerde zich de ernst van dit probleem. Het zet je aan het denken. Dit heeft nog nooit iemand meegemaakt. Een onzichtbare vijand zet onze manier van leven volledig op de kop. Alle zekerheden zijn verdwenen. Het glijdt als zand door je vingers weg.”

En nu?
“We zijn vooral blij weer thuis bij de kinderen te zijn. We zijn direct boodschappen bij Lidl en Albert Heijn gaan doen. Geloof me, wij zijn een rustig volkje in vergelijk met die Amerikanen. Wij zijn daar nog in een Wallmart geweest. Tien keer groter dan onze grootste Appie Large. Die werd echt volledig leeggeroofd. Wat de mensen daar allemaal hamsteren? Niet te geloven. Maar goed, de reis is voorbij. We zijn thuis. Ook hier wachten weer nieuwe uitdagingen. Wat te doen met Klup77 (waar Stroeken mede-eigenaar is)? Wat gebeurt er met de wereld? Ook hier leven we van moment naar moment. Ik heb er wel vertrouwen in dat het goed komt. In Nederland zijn we creatief genoeg om ons uit deze situatie te redden. Op zijn Venloos gezegd: Kump good.”

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

Containertuintjes en de  oneindige reeks van scheten

Containertuintjes en de oneindige reeks van scheten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen De ondergrondse afvalcontainer, daar ging het opeens over. Jarenlang zo’n ding voor de deur gehad. Nou ja, bijna voor de deur. Handig als de vuilnis moest worden weggebracht; ik hoefde maar een paar meter te lopen. ’s Zomers...

Brandbrief Venlose ondernemers tegen sluiting NS-loket

Brandbrief Venlose ondernemers tegen sluiting NS-loket

In de december liet de NS weten het fysieke loket op het treinstation in Venlo te willen sluiten. Een bijzonder ongewenst besluit, vindt winkeliersvereniging Venlostad.com die bijval krijgt van de Vereniging van Vastgoedeigenaren Venlo (VVEV) en Stichting Venlo...