Herinneringen aan Ideedokter Peter van de Ven: Een man met een gouden randje

2 september 2020

Het overlijden van Ideedokter Peter van de Ven heeft bij veel zakelijke relaties en vrienden de nodige emoties losgemaakt. Een positief mens tot vlak voor zijn overlijden op 15 augustus. Met zijn specifieke humor en woordspelingen was hij degene die bij mensen een lach op het gezicht wist te toveren. Zelfs tijdens zijn ziekte.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Richard Fieten, collectie Novi van de Ven en Laura Schipaanboord

“Het oog van de naald waar ik doorheen kruip, lijkt iets groter te worden,” zo liet hij diverse mensen weten op de dag van een belangrijke operatie. In deel 2 over Peter van de Ven vertellen fotograaf Richard Fieten, voormalig buurvrouw en maatje Laura Schipaanboord, zakenrelatie Roger Vromans en goede vriendin Henriette Stroucken waarmee hij tevens diverse succesvolle projecten deed, over hun relatie, projecten en die bijzondere laatste weken.

Boeiend gesprek
Richard Fieten had een paar weken voor de operatie nog een boeiend gesprek met Peter . “Ik had hem half juli uitgenodigd om samen door de bossen te wandelen, maar dat bleek toch te vermoeiend, dus kozen we voor de rust in mijn werkruimte achter het huis. Het ging die keer eens niet over alle projecten waar hij mee bezig was, maar het werd een bijna drie uur durend gesprek over het leven en heel persoonlijke aspecten. Een paar dagen later appten we elkaar nog en spraken beiden uit hoe bijzonder die ontmoeting was geweest. Een dag die ik altijd zal koesteren.”

 

Geen beperkingen
Beiden leerden elkaar kennen via Team Venlo, een Hbo-opleiding voor creatieve ondernemers. “We waren vreemden voor elkaar, maar er was direct een klik. Een gevoel dat eigenlijk niet is uit te leggen. Het was zijn uitstraling, zijn enthousiasme dat mij raakte. Later realiseerde ik mij hoe vrijgevochten Peter eigenlijk was. Hij zag altijd de mogelijkheden. Voor Peter waren er geen beperkingen. Vaak als we elkaar ontmoetten, ontstonden lange gesprekken. Zijn enthousiasme over de projecten waar hij aan werkte, was echt onbegrensd. We liepen niet de deur bij elkaar plat, maar begrepen elkaar.”

Gelukkigste persoon
Een specifiek moment zal Richard nooit vergeten. Het waren de eerste jaren in Q4 en Peter had zijn werkplek boven in het atelier van Dick Evers. “Ik liep de steile trap op en belandde eigenlijk in een soort van donkere ruimte. Het licht van zijn laptopscherm brandde plus een schemerlamp. Meer niet. Dankzij die lichtinval zag ik het stralende gezicht van Peter. Ik keek naar een man die zich de gelukkigste persoon ter wereld voelde. In die ruimte was alles aanwezig wat Peter nodig had. Ik vond het een fantastisch en tevens onvergetelijk moment.”

Creatieve speeltuin
Nadat het contact een aantal jaren op een lager pitje kwam te staan, bloeide dat enige tijd geleden toch weer op. “Ik wilde hem bij mijn plannen betrekken over een creatieve speeltuin. Een plek voor ontmoeting en verbinding. Hij was de beste partner die ik mij daarbij voor kon stellen. Het gaf mij het gevoel dat we samen een enorme stap konden zetten. Een stap die hem ook weer een boost zou geven. Peter stond altijd in dienst van iedereen. Dat deed hij met veel liefde en toewijding. Zijn eigen ideeën kwamen daardoor vaak op de tweede plaats. Hij had zich voorgenomen om, zodra zijn gezondheid het toeliet, keihard te gaan knallen met zijn eigen plannen. Het mocht helaas niet zo zijn.”

Peter en Laura Schipaanboord

 

Aparte humor
Laura Schipaanboord was jarenlang zijn buurvrouw op de Bergstraat. Zij huurde het huis naast zijn kantoor. Er ontstond een unieke vriendschapsrelatie. Laura lacht als ze aan die bijzondere band terugdenkt. “Peter maakte gebruik van mijn wifi-signaal. Als mensen dan vroegen waar wij elkaar hadden leren kennen, zei hij altijd: via het internet. Prachtig. Typisch Peter. Ja hij was mijn maatje. Al jaren. Onze humor was apart. Zo woonde ik op nummer 10 en Peter was gevestigd op nummer 14. Nummer 12 bestond niet. Peter besloot een brief te sturen naar de niet bestaande Stichting Knitting Tigers met als adres Bergstraat 12. Hij was benieuwd hoe de postbode die uitdaging zou oppakken. We spraken af: degene die de brief in de bus krijgt, trakteert de ander op een lunch. Het was prachtig om de postbode bezig te zien. Die keek naar links, rechts, naar de overzijde, maar had geen idee wat hij met de brief moest doen. Uiteindelijk stopte hij de enveloppe bij Peter in de brievenbus.”

Eigenzinnig type
Laura roemt Peter vooral om zijn ongekende creativiteit en eigen aanpak. “De reclamebranche is een wereld van haantjesgedrag. Peter was juist het tegenovergestelde. Hij was de man van samenwerken, mensen helpen en zeker een vreemde eend in de bijt, maar dan wel in de meest positieve zin. Peter was uitbundig en vasthoudend.” Eigenschappen die Roger Vromans ook herkent. Als lid van netwerkorganisatie Red Peppers weerhield hij echter ooit persoonlijk het lidmaatschap van Peter. “De afspraak binnen die club was dat van iedere beroepsgroep slechts één persoon lid mocht worden. En ik zag Peter als een soort van concurrent van mijn werk bij ARSprintmedia in Roermond, een drukkerij die veel samenwerkt met marketing-, reclame- en communicatiebureaus. Bovendien vond ik het een eigenzinnig type. Later kwamen we elkaar tegen en stelde hij mij een zakelijke vraag. Zo groeide onze band en hadden we later bijna dagelijks contact. Ook zakelijk werkten we veel samen en zijn creativiteit was daarbij onbetaalbaar. Hij kon zich fantastisch in een opdracht vastbijten. Als hij een idee had, ging Peter altijd voor goud. Niet voor zilver of brons. De naam Ideedokter was hem op het lijf geschreven.”

Peter en dochter Novi

 

Vasthoudend
Dat vasthoudende is iets dat ook Henriette Stroucken in Peter terugvond. Zij werkten samen aan diverse projecten, maar werden tevens goede vrienden. “We kenden elkaar zeker al vijftien jaar. Dat contact ontstond bij een project en al snel kregen wij een soort van natuurlijke rolverdeling. Peter stelde nooit vragen over geld of wat iets opleverde. Voor hem waren er nooit beren op de weg. Hij ging er altijd vol voor. Het was een enorm sociaal betrokken en warm mens. Die band werd steeds hechter en er ontstonden gesprekken op momenten als we succes hadden, maar ook tijdens mindere momenten in het leven. Zo groeide een bijzondere vriendschap.”

Projecten
Henriette en Peter werkten intensief samen tijdens de Floriade waar ze met heel veel creatief kunst- en vliegwerk het Koninkrijk Bhutan budgetneutraal vertegenwoordigd hebben. Ook het jaarlijks kinderevenement VenloSpelen, het event Soep en Spelen, waarbij gezonde voeding in de wijk centraal staat plus een Cradle to Cradle stadswandeling was eveneens uit hun koker afkomstig. “Peter werkte vanuit zijn hart en bedacht ideeën vanuit meerdere vakgebieden. Altijd zei hij: we gaan het gewoon doen. Zo kwam ooit het verzoek om tachtig kinderen uit het voormalig AZC in Venlo aan de VenloSpelen mee te laten doen. Peter vond het belangrijk om juist die groep erbij te betrekken. Daar ging hij vol voor en slaagde daar ook in. Het geluk dat die kinderen uitstraalden is onvergetelijk.”

De laatste keer
En toen was daar het plotselinge einde. Ja, Peter van de Ven was ernstig ziek, maar voor bijna iedereen kwam zijn overlijden toch als een mokerslag binnen. De operatie waar hij voor koos, zat vol complicaties, maar hij ging ervoor, zo weet Roger Vromans. “Op 12 augustus heb ik nog met hem geappt. De operatie leek beter geslaagd dan verwacht. Hij sprak al over een eventuele afspraak in het najaar om bij te kletsen. Toen kwam zaterdag 15 augustus het telefoontje van Novi, zijn dochter. Peter was helaas toch overleden. Bam! Die had ik echt niet zien aankomen. Ondanks de zware ziekte waar hij aan leed.” Die laatste dagen nam Peter vanuit het ziekenhuis met meerdere mensen contact op. Ook met Richard Fieten. “Hij belde en zei: het gaat niet zo goed met mij. Op hetzelfde moment kwamen de specialisten weer binnen en moest hij ophangen. Ik weet nu dat hij wilde zeggen: ik denk dat we elkaar niet meer spreken. Hij vroeg mij nog wel om een kaarsje voor hem aan te steken. Waarop ik hem liet weten: al moet ik de hele Kapel van Genooij voor je aansteken Peter. Dat doe ik voor je. En toen was daar op zaterdagmorgen dat telefoontje van zijn dochter. Op dat moment stond de wereld even stil.”

Ook tegenover Laura Schipaanboord liet hij in die laatste fase weten dat het niet goed ging. “Hij belde van de zomer nog tijdens mijn vakantie in Hindelopen. Het was duidelijk: dit gaat niet goed. Daarom hebben we die vakantie direct afgebroken en zijn terug naar Venlo gegaan. Novi vroeg mij om Cola Zero mee te nemen, daar had Peter zin in. Toen ik hem zag in het ziekenhuis wist ik: dit gaat mis. En het ging mis. Ik weet hoeveel plannen hij nog had. Peter had zelfs een concept ontwikkeld voor ernstig zieke mensen. Dat was al bedacht voor hij zelf ziek werd. Het moest een plan worden dat patiënten moest ondersteunen hoe ze het beste met slecht nieuws konden omgaan. Hij moest het alleen nog verder uitrollen. Dat was typisch Peter. Altijd bezig met nieuwe ideeën. We gaan zijn humor, vriendschap en creativiteit enorm missen.”

Terug