VenloVanvruuger: eindexamen op de Vinckenhof Mavo

2 april 2020 | Leestijd: 4 minuten

Het eindexamen van de middelbare school, dat gun je iedere tiener. Dit fenomeen hoort bij ieders jeugd, maar de schoolverlaters van 2020 gaan voor altijd de boeken in als de groep die geen eindexamen deed.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Leon Vrijdag en archief VenloVanbinnen

Toen bekend werd dat de eindexamens dit jaar geen doorgang vinden, dacht ik terug aan mijn eigen eindexamen op de Vinckenhof Mavo, in het voorjaar van 1987. Een heel jaar toewerken naar die beslissende weken. Een spannende tijd. Een bijzondere tijd. Schriftelijke en mondelinge examens. Alleen in de stille gang, voor het mondeling examen, wachten voor lokaal 27 of 28. Ergens in de loop van de middag. Ja, verlaten gangen. Want bijna alle leerlingen waren om half twee klaar. Twee uur les, een kwartier pauze. Weer twee uur les, een kwartier pauze. Tenslotte nog eens twee uur les en dan naar huis. Dat was de structuur op de Vinckenhof Mavo. Heel soms was er een zevende uur. Maar tijdens de dagen van de mondelinge examens was de school in de middaguren dus leeg.

Met een beetje geluk trof je een lotgenoot die in het aangrenzende lokaal zijn of haar mondeling examen moest afleggen. Elkaar even moed inspreken, even afleiding zoeken, even samen lachen en al voor de eerste keer de herinneringen ophalen aan de jaren die geweest waren. Want iedereen wist: dit is het slotstuk. De finale van vier (in mijn geval zes) prachtige jaren. Van net geen kind meer naar bijna volwassen. De jaren van pubertijd en rebellie. De jaren waarin herinneringen voor het leven worden gemaakt. Op die stille en verlaten gang keek ik naar de foto’s aan de muur. Foto’s van feestjes, bijzondere gelegenheden. Foto’s van ons leven. De serene rust deed mij realiseren dat dit ooit allemaal geschiedenis zou zijn. Het boek van de middelbare schooltijd was bijna gesloten. Even was er toen al een gevoel van melancholie. Dat gevoel dat hoort bij het eindexamen. Dat gevoel dat bij de ‘class of 2020’ zo abrupt werd afgebroken. Niet meer samen naar het einde toe werken, maar jezelf voorbereiden op een volgende levensfase.

De Vinckenhof Mavo werd in 1917 opgericht door de Zusters van Liefde. Begonnen in een voormalig hotel aan de Grote Kerkstraat. De naam mavo bestond nog niet. Het was het zevende, achtste en negende leerjaar van de basisschool. En het was alleen een school voor meisjes. In 1936 verhuisde de school naar de Valuasstraat en precies zestig jaar geleden vond de school een definitief onderkomen op de Laaghuissingel en ontstond de naam Vinckenhof Mavo, ook tijdelijk als Vinkenhof Mavo geschreven. Vanaf 1971 werden ook jongens toegelaten en in 1980 deden de Zusters van Liefde definitief afstand van de school. Sinds 1971 zwaaide directeur Van Eeckelen met de scepter. Hij werd ook ‘mijn’ directeur. Of eigenlijk de directeur van diverse generaties.

Aan het einde van de zomer van 1981 deed ik een soort intakegesprek bij Van Eeckelen. Het was imponerend. Van de vertrouwde Sint Martinusschool in hartje stad naar een nieuwe, onbekende plek net buiten het centrum. Een plek zonder vertrouwde gezichten. Een nieuwe dagelijkse route. Opnieuw je plek vinden. Hij zat achter een statig bureau. In zijn kantoor stond tevens een bruin leren bank. Bruin was sowieso de overheersende kleur in zijn kamer. Veel eiken en leer. Waarschijnlijk was het een gesprek van niets. Maar de Vinckenhof Mavo was een relatief kleine school en de directeur wilde vast iedere nieuwe leerling even in de ogen kijken. Later mocht ik het kantoor nog een keer bezoeken. Wegens spijbelen op een sportdag. “Er stond niet in de brief dat het verplicht was,” aldus mijn verdediging. “Het was een reguliere schooldag dus je had er moeten zijn,” zo counterde hij bokkig. De sanctie? Ik heb echt geen idee meer.

Het was een prachtige tijd. Dat kenmerkende gebouw. De knusheid. De gevulde koeken en pakjes sinasdrank bij conciërge Guus van Rensen, Frits de rebelse tekenleraar, de furieuze muziekleraar Hendrikx, de prachtig vertellende geschiedenisjuf Faessen, de bij meisjes geliefde gymleraar Riekwel plus lange en dikke Janssen. Maar ook die sfeervolle kerstviering in de gymzaal, de stille liefdes, Vastelaovendbal bij ’t Pumpke, de zakken chips die we tijdens tussenuren kochten bij de Spar, de lessen biologie in de houten keet die eigenlijk onderdeel was van de Tuinbouwschool, door ons minderwaardig de Schoefelacademie genoemd.

De Vinckenhof Mavo vertelt een verhaal. Mijn verhaal. Het verhaal van voormalig klasgenoten en van meerdere generaties. De school ging begin jaren 90 op in een fusie. Een jaar of tien geleden werd bovendien het kenmerkende gebouw aan de Laaghuissingel afgebroken. Maar de herinneringen aan een bijzondere periode met een succesvol examenjaar, die blijven.

Geslaagd in 1987. Foto in De Maaspoort.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

Containertuintjes en de  oneindige reeks van scheten

Containertuintjes en de oneindige reeks van scheten

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen De ondergrondse afvalcontainer, daar ging het opeens over. Jarenlang zo’n ding voor de deur gehad. Nou ja, bijna voor de deur. Handig als de vuilnis moest worden weggebracht; ik hoefde maar een paar meter te lopen. ’s Zomers...

Brandbrief Venlose ondernemers tegen sluiting NS-loket

Brandbrief Venlose ondernemers tegen sluiting NS-loket

In de december liet de NS weten het fysieke loket op het treinstation in Venlo te willen sluiten. Een bijzonder ongewenst besluit, vindt winkeliersvereniging Venlostad.com die bijval krijgt van de Vereniging van Vastgoedeigenaren Venlo (VVEV) en Stichting Venlo...