VenloVanvruuger: Sinterklaas

28 november 2019 | Leestijd: 3 minuten

Het was de mooiste periode van het jaar. Als Sinterklaas aangekomen was, steeg de spanning. Voor gelovige kinderen, die geen notie hebben van de pietendiscussie onder volwassenen, is het nog steeds feest. Overigens is het een hele verademing om te zien hoe onbeschroomd en speels tegenwoordig de meesten omgaan met Sinterklaas en de Pieten. Ik weet het uit eigen ervaring als Sint in het Limburgs Museum. Ze geven handjes en praten honderduit.

Tekst: Sef Derkx | Beeld: Leon Vrijdag en collectie Sef Derkx

Dat was vroeger anders. In de jaren vijftig was Sinterklaas een afstandelijk man, een mopperkont. De naam Goedheiligman was een gotspe. Zijn knechten, zo werden ze nog genoemd, waren regelrechte boemannen. Ze hadden een marteltuig bij zich: de roe. Ik vroeg afgelopen week aan kinderen of ze wisten wat dat was, een roe. Niemand die met het goede antwoord kwam. Gelukkig maar. De roe was ooit geducht, maar het kon nog veel en veel erger. Wie echt stout was geweest, werd door de Pieten in de zak meegenomen naar Spanje, alwaar het jonge leven eindigde als stukje zeep. Nieuwsgierig als ik was, vroeg ik aan mijn moeder of de zeep van het merk Cadum uit die gevreesde zeepfabriek van Sinterklaas kwam. Die hadden we namelijk thuis. Nee, vertelde ze, maar Majazeep wel. De zeep zat verpakt in een wikkel waarop een flamencodanseres stond afgebeeld en dat was de nationale dans in Spanje. En waar woonde Sinterklaas als hij niet in Nederland verbleef? Juist, in Madrid. Toen ik bij een tante op bezoek was en daar zeep van het merk Maja op tafel zag liggen, raakte ik bijna in paniek.

De nostalgische foto van Sinterklaas en de kinderen komt uit de verzameling van de familie Tabbers. Het is een opname uit 1951. We zien van links naar rechts Francien van Mosseveld, haar broertje Leo, daarnaast Sinterklaas en tot slot Cas van Mosseveld, die naar een oude familietraditie Cep genoemd wordt. Ze kijken samen in een prentenboek. Maar Leo, de benjamin, heeft meer aandacht voor de fotograaf. De Goedheiligman in kwestie is de legendarische Kees Tabbers.

‘Tabbers van de Atlas’ voor de kenners. Atlas? Ja, Atlas was de winkel in levensmiddelen die Kees Tabbers had aan de Bolwaterstraat en aan de Vleesstraat. Niet lang na de oorlog werd Tabbers de officiële Sinterklaas van Venlo. De rol was hem op het lijf geschreven was. Nee sterker nog, Kees speelde geen Sinterklaas, hij was het. Geen jongen of meisje uit Venlo die daaraan heeft getwijfeld, En dat bijna een kwart eeuw lang! In 1957 stapte de familie Tabbers in een grote avontuur. Ze nam speeltuin, bungalowpark en camping Ons Buiten tegenover het kapelletje van Genooi over. Het betekende natuurlijk in het seizoen veel uren draaien en keihard werken. Maar in de Sinterklaastijd had Kees de handen vrij om op te treden als verpersoonlijking van de bisschop van Myra. Hij was actief van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en had de gave om precies aan te voelen welk facet van het Sinterklaas-zijn het beste paste bij het gezelschap waar hij op bezoek was. Zijn zoons Theo, Huub en Jan gingen vaak als Zwarte Piet mee in het gevolg. Sinterklaas was een soort van familiebedrijf bij de Tabbersen.

 

Kees Tabbers was de eerste Venlose Sinterklaas die in 1954 op bezoek ging naar Uerdingen, een traditie die nog steeds in stand wordt gehouden door het Comité Kinderfeesten. In de vroege jaren vijftig, met nog de naweeën van de oorlog voelbaar, was het bezoek van het Venlose gezelschap en natuurlijk ook de hartelijke ontvangst daar een ontroerend gebaar van verzoening.

Reageren? Stuur een e-mail naar Sef Derkx: derkx5@xs4all.nl.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad