D’n Berg Op: ‘Naar De Koel? Voor mij hoefde het niet meer….’

30 augustus 2020

Groen en geel had ik mij geërgerd op 29 februari van dit jaar in Stadion De Koel. De wedstrijd VVV-Fortuna Sittard kwam met stip binnen in de persoonlijke top-5 van de slechtste wedstrijden die ondergetekende ooit van de Venlose voetbaltrots had gezien.  Er stonden twee ploegen die weigerden te voetballen. “Man, man, man, dit hoof veur mich neet mier,” zo foeterde ik tegen mijn buurman Paul B.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Leon Vrijdag en VenloVanbinnen

Dat mijn gebeden verhoord zouden worden, had ik nooit kunnen vermoeden. Nog voor de volgende thuiswedstrijd van VVV legde corona het openbare leven en dus ook het voetbal plat. Zo letterlijk had ik die vloek nu ook weer niet bedoeld. In die voetballoze periode kwam het besef dat VVV-Fortuna eigenlijk de eerste negatieve uitschieter was. Onder Hans de Koning speelde VVV in die periode na de winterstop namelijk prima voetbal.

Maandenlang miste ik het spelletje niet. Totaal niet. Op het moment dat de bal weer in diverse Europese landen ging rollen, deed voetbal in lege stadions pijn aan mijn ogen. De tv bleef uit. Maar toch. Ergens kwam een omslagpunt. Toen de competities, die wel werden uitgespeeld, in de beslissende fase terecht kwamen, betrapte ik mij er zelf op steeds vaker en steeds langer naar de kanalen van Ziggo en Fox te schakelen. De voorbereiding van de Nederlandse clubs op de nieuwe competitie en de wedstrijden in de Champions League trokken mij definitief over de streep. Al waren de duels dan misschien niet altijd even aantrekkelijk, dan gold dat wel degelijk voor het hele circus rondom het voetbal. It’s a way of life. De belangrijkste bijzaak van de wereld had mij weer te pakken. Kijken naar potjes in lege of redelijk lege stadions? Je raakt er snel aan gewend. Voetbal beleven is meer dan een wedstrijd kijken.

 

En toen werd het zaterdag 29 augustus, zo rond het middaguur. Exact een half jaar na VVV-Fortuna wist een appje van Paul B bij mij een gevoelige snaar te raken. “Geisse vanmiddaag mei nao ut stadion?” Ik, die twee maanden geleden nog overtuigd riep in het nieuwe seizoen geen wedstrijd te bezoeken, ging overstag. Tussen honderden of duizenden mensen staan/zitten was voor mij in het coronatijdperk om persoonlijke redenen not done. Maar toch was ik was er bij. Iets met voortschrijdend inzicht. Met een zeer beperkt aantal toeschouwers durfde ik de gok aan. Paul en ik behoorden tot het groepje van 627 fanatiekelingen die er zaterdagmiddag bij moesten zijn. Deze eerste wedstrijd in De Koel. Precies na zes maanden. Zes maanden na de bijna profetische woorden ‘Veur mich hoof det neet mier.’ 

Ja, ook zaterdagmiddag hebben we zitten greeke vanwege het teleurstellende spel. Maar we waren er bij. Het voelde vooral goed het stadion te betreden. En inderdaad: het was veiliger om twee uur in Stadion De Koel te zitten dan bijvoorbeeld de Venlose Coronakelder te bezoeken, een feestje in een te volle woonkamer bij te wonen of een wandeling over de Gelderse Poort op zaterdagmiddag te maken. Plekken waar grote groepen mensen schouder aan schouder slenteren. En zelfs al voelt dat door alle coronaberichten misschien unheimisch, een besmetting heeft zover mijn kennis reikt op die drukste plekken van Venlo nog niet plaatsgevonden.

Toch blijft voor mij de regel gelden: veiligheid boven alles. En veilig was het met ruim 600 toeschouwers in De Koel zeker. In tijdsblokken naar binnen is absoluut niet irritant of lastig. Er is meer dan voldoende ruimte op de tribunes en zitten in de buitenlucht is veiliger dan een bezoek aan de gemiddelde supermarkt. Het was een prima generale voor de club om te kijken hoe de logistiek in het stadion geregeld is. Aanstaande vrijdag tegen Borussia Mönchengladbach met waarschijnlijk nog iets meer bezoekers volgt een tweede test. En dan 18 september voor de echt. Met 1500 toeschouwers tegen FC Utrecht. Meer mensen mogen er voorlopig niet naar binnen.

 

De wedstrijd zelf? Die vergeten we als supporter. De ploeg leek moeite hebben het spel te maken en kansen te creëren. Hans en Jay zullen er van geleerd hebben. VVV stelde teleur, maar speelde dan ook niet met een te verwachten basiselftal. Na het bekijken van een aantal serieuze oefenwedstrijden denk ik de voor nu meest logische opstelling wel redelijk te kunnen invullen. Vragen zijn er alleen nog over de derde plek op het middenveld. Wie speelt er naast zekerheidjes als Post en Linthorst? Met Janssen op die plek lijkt de middenlinie te licht. Dus, wie moet er wel staan? En wat doen we met Hupperts als Van Crooij en John (indien hij tekent) kunnen spelen? De rest lijkt helder. Voor mij dan.

En hoe het seizoen ook eindigt, ik zal nooit meer roepen: ‘Dit hoof veur mich neet mier.’ Hoe slecht de wedstrijd ook is. Ik zwijg en vloek van binnen. Zoals ik zaterdagmiddag ook eventjes van binnen juichte op het moment dat we door de tunnel het stadion eindelijk weer mochten betraden. Na zes maanden Ons stadion. Al ruim 40 jaar een soort van tweede thuis.. En wat zeker niet onbelangrijk was: de geur van gras. Echt gras. Dat positieve gevoel overheerst nog steeds. Een bezoek aan De Koel is namelijk meer dan alleen het bekijken van de wedstrijd.

Terug