D’n Berg Op: Rust zacht, bescheiden held!

8 augustus 2020

Hij was één van de mannen van dat legendarische elftal dat in de jaren 86/87 en 87/88 twee keer vijfde werd in de eredivisie. Hij was één van de spelers waar je als tiener tegenop keek. De mannen in dat felle, maar oh zo fraaie gele shirt van toen waren helden. Helden voor een hele generatie voetballiefhebbers. En nu is Edwin van Berge Henegouwen op 58-jarige leeftijd, na een kort ziekbed, plotseling overleden. Te jong. Te snel.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Leon Vrijdag

Edwin was geen man van smeuïge uitspraken of divagedrag. Edwin was een noeste, maar aanvallend ingestelde verdediger, een man van weinig woorden. Tussen flamboyante en goedgebekte types als Remy Reynierse, Bert Verhagen, Frank ‘Pico’ Berghuis, Stan Valckx, Chris Burhenne en John Roox viel hij niet op. Maar juist daarom waardeerden de supporters hem. Edwin had een essentiële bijdrage aan die perfecte mix van spelers waardoor het elftal onder leiding van Jan Reker zo optimaal wist te presteren. Een mix van werkpaarden en luxe paarden, maar allemaal waren ze belangrijk voor de successen. Van Berge Henegouwen was een mix van beiden. Een werkpaard met de finesse van een luxe paard. Een belangrijke pion in één van de meest succesvolle teams uit de historie van de Venlose club. Bijna iedere supporter kon de opstelling moeiteloos oplepelen. Als de legendarische stadionspeaker Harry van Dreumel de namen van het elftal voor de wedstrijd vanuit zijn hokje over het veld liet neerdalen, wist iedere supporter in het stadion welke 11 namen volgden. De kracht van een hecht, herkenbaar en vast collectief. “In het doel: John Roox. Bij de achterste vier: Frans Nijssen, Bert Verhagen, Jos Rutten en… Edwin Van Berge Henegouwen.”

Of Edwin binnen de groep ook zo rustig was, dat valt te bezien. Zijn bijnaam luidde ‘de rat’. De in Eindhoven geboren speler was namelijk een meester in het uithalen van geintjes, maar bleef zelf altijd buiten schot. Zijn voormalige collega’s uit dat gouden team moeten daar vast prachtige verhalen over kunnen vertellen. Misschien komen ze ooit nog een keer aan bod. Ger van Rosmalen omschreef zijn voormalige ploeggenoot op Twitter als een dragende speler en een gangmaker. Tevens was hij een echte voetballiefhebber pur sang. Zowel tijdens zijn actieve periode als speler, maar ook daarna kon hij uren over het spelletje praten en discussiëren.

Een aantal jaren geleden, toen Edwin tijdelijk een commerciële functie bij VVV had, mocht ik hem plus een aantal voormalige spelers uit dat gouden team interviewen over de legendarische sneeuwwedstrijd VVV-Ajax, gespeeld in februari 1987. Hij voldeed tijdens dat gesprek precies aan het beeld dat ik van hem had: rustig, bescheiden, vriendelijk.

Zijn verhaal bij de Koelclub is vooral een succesverhaal, zonder uitspattingen. Van 1983 tot 1989 speelde hij 183 wedstrijden voor de club. Daarin kwam hij zeven keer tot scoren. Van tweevoudig periodekampioen tot promotie naar de eredivisie. En van die prachtige 5e plaats in de eredivisie tot een halve finale KNVB-beker in 1988. Helaas eindigde het in het voorjaar van 1989 met degradatie. “Deze club zal nooit meer degraderen,” zo sprak Jan Reker een jaar eerder toen hij de overstap naar Roda JC maakte. Helaas, zijn gouden generatie kon de successen niet voortzetten en het team viel uit elkaar en vertrok van Edwin van Berge Henegouwen naar MVV. Maar de vele historische wedstrijden en onvergetelijke momenten hebben voor eeuwig een plekje verworven in het geheugen en de harten van tienduizenden Noord-Limburgse voetballiefhebbers. Zij lieten de Koel kolken. Zij lieten de supporters hartstochtelijk juichen. Zij maakten bijna iedere wedstrijd tot een beleving.

Wij gaan dat nooit vergeten. En daarom wordt Edwin ook nooit vergeten. Een rasechte Brabander, maar vooral ‘veur altied eine Venlonaer!’ Dank voor alles. Rust zacht, bescheiden held!

Terug