Andrew Elt: ‘De volgende Venlonaer van ut Jaor? Sounds natuurlijk’

7 november 2019 | Leestijd: 7 minuten

Andrew Elt is de tweede Venlonaar – werkzaam in de muziekbranche – die over het belang van Sounds voor Venlo mag vertellen. Elt won in 1985 de Grote Prijs van Nederland met Gin on the Rocks. Tourde begin jaren negentig intensief met Sleeze Beez door de Verenigde Staten. Scoorde met diezelfde band een top-5 hit (Stranger than Paradise) op MTV. Is inmiddels al bijna 20 jaar tourmanager van Bluesgigant Walter Trout en reist zowel met zijn nieuwe band 7 Miles to Pittsburgh als de Led Zeppelin tribute-act Physical Graffiti door heel Europa.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Janneke Michels & VenloVanbinnen

Een muziekliefhebber die zoveel airmiles verbruikt heeft moet weet hebben of ergens op de wereld een tweede Sounds bestaat. “Vroeger waarschijnlijk wel, maar de laatste tien jaar? Ik kan me geen muziekwinkel van dergelijke omvang voor de geest halen. Als ze al groot zijn, verkopen ze meer dan louter muziekdragers of het zijn winkels van kleiner formaat. Maar juist daar tref je wel mensen met dezelfde passie als het team van Sounds. Daar gaat het uiteindelijk om.”

Glamrock
Andrew’s muzikale ontdekkingstocht start in het Engeland van begin jaren 70. “Mijn moeder is een echte Venlose, maar mijn vader Brits. Hij werkte voor het leger en werd op diverse Engelse basissen gestationeerd. Als jonge koter kreeg ik ooit een kleine radio cadeau en luisterde daarmee dagelijks naar BBC Radio 1; in die tijd dé popzender. De eerste bands die mij aanspraken, waren Slade, T-Rex, Queen, Mud, Sweet en David Bowie. Veel Britse Glamrock dus. Mijn eerste elpee kocht ik vanzelfsprekend op een Britse basis. Dat was de eerste van Queen. Later volgde nog Tommy van The Who en een album van Slade. Daar is het eigenlijk lange tijd bij gebleven. Pas toen mijn moeder heimwee kreeg naar Venlo, keerden we terug naar haar geboortegrond. Volgens mij is de naam vaker gevallen in deze serie, maar ook zij heeft nog een tijdje bij Dom van den Bergh gewerkt. Niet bij de platenafdeling; zij stond tussen de stofzuigers, wasmachines en drogers.”

Sounds als portal
Het aanbod aan platenwinkels in Venlo was eind jaren 70 groot, zo weet Andrew zich te herinneren. “Behalve Dom was er onder andere nog de Ram-Bam, King en Satisfaction. Ja Geert en Leo stonden toen al bij Dom van den Bergh platen te verkopen, maar ik vond die zaak in eerste instantie te duur. Ik koos een tijdje voor Italiaanse en Spaanse persingen bij goedkopere zaken, maar al snel kwam ik er achter: goedkoop is duurkoop. Uiteindelijk ging ik puur voor kwaliteit en kocht veel bij Dom van den Bergh. Tot het moment dat Geert en Leo met Sounds begonnen. Een vriend van mij kende de nieuwste Metal bands als Metallica en Mercyful Fate. Bij de opening van de zaak in 1984 was bovendien de tijd van New Wave of British Heavy Metal met bands als Iron Maiden en Saxon. Bij Sounds stond dat vanaf dag één allemaal bij elkaar. Je kon er alles vragen en ze verkochten heel bijzondere elpees waarbij de hoes vaak de nieuwsgierigheid prikkelde. Hoewel we niet voldoende geld hadden, mochten we altijd luisteren. En als we kochten, was het bij Sounds. Geert en Leo durfden toen al risico’s te nemen door onbekend werk in te kopen, maar dat maakte hun juist zo onderscheidend. We maakten er vervolgens een sport van om als eerste de elpee van een onbekende nieuwe band te scoren. Vardis, More, Tygers of Pan Tang, Coney Hatch en dat werk. Anderen mochten die plaat dan op cassette zetten. Waren Geert en Leo er niet geweest dan hadden we nooit van die bands gehoord. Weet je, eigenlijk was Sounds toen al een soort portal. Een functie die YouTube tegenwoordig heeft. Je koopt of luistert iets en krijgt direct allerlei tips van vergelijkbare bands. En dan was er natuurlijk nog de Japanse import of picture-discs. Weer iets nieuws dat ons prikkelde. En hup, daar ging het geld weer. Het was telkens weer ontdekken en keuzes maken. Dat ze steeds weer nieuwe aanwas hadden, was toen al hun kracht.”

Cd versus lp
Zoals veel andere muziekliefhebbers deed ook Andrew zijn vinylcollectie nooit weg. Naar eigen zeggen was hij zelfs laat met de overstap naar cd. “Ik ben tot begin jaren 90 doorgegaan met vinyl kopen. Tot er bijna niets meer op plaat werd uitgebracht. Eigenlijk werd je gewoon gedwongen. Maar ik heb ze wel bewaard.” Andrew herinnert zich één keer een stapeltje platen naar Sounds gebracht te hebben omdat hij krap bij kas zat en nieuw werk wilde kopen. Hij beschouwt zichzelf niet als een echte verzamelaar, wel een echte vinylliefhebber. “Als het gaat om een krakend geluid, vind ik dat niet storend. En zeg nou eerlijk. Die eerste jaren dat oude albums op cd werden uitgebracht; dat was toch gewoon slechte kwaliteit. Ze hebben toen in alle haast een analoge band overgezet op een digitaal product. Dat klinkt niet. Nu veel albums digitaal geremasterd op cd worden uitgebracht, hoor je het kwaliteitsverschil wel ja. Maar die eerste persingen van eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Nee, daar echt niet. Veel mensen zijn daarin toen doorgeschoten. Hetzelfde geldt voor vinyl. De afgelopen jaren zijn ze door de boost die vinyl kreeg de digitale banden van cd’s uit de jaren negentig weer op lp’s gaan persen. Dat is ook niet goed. Ieder product verdient zijn eigen mastertape. Dat hebben wij ook met het laatste album van 7 Miles to Pittsburgh gedaan. Op die plaat heb ik zelfs een nummer aan dat onderwerp gewijd met de titel Sound. Nu de elpee de afgelopen jaren weer volledig terug in de belangstelling staat, merk ik pas hoe irritant de cd eigenlijk was. Een lp is beleving. De hoes is als een videoclip. Kijk naar de hoezen van Alive II van KISS of Alive and Dangerous van Thin Lizzy. Al die foto’s. Die werken als een magneet.”

 

Uitgebreide smaak
Hoe heeft zijn smaak zich eigenlijk ontwikkeld en heeft Sounds daar aan bijgedragen? “Mijn smaak is eigenlijk heel divers. Maar dat was 35 jaar geleden al zo. Ik vond in de jaren dat ik veel Hardrock en Metal bij Sounds kocht, ook Disco gewoon erg cool. Bands als Kool & the Gang of Earth, Wind and Fire. Die zijn toch waanzinnig goed, maar mijn vrienden vonden het maar niks. Het was dus not done om er over te praten. Later stapte ik over naar de Amerikaanse Rock: Journey, Foreigner en dat werk. Maar ook Rush behoort tot mijn absolute favorieten. Nu luister ik ook naar de traditionele Soul of acts als Chicago, Boz Scaggs en Steely Dan behoren eveneens tot de favorieten. Ja, het zijn vooral veel klassiekers uit de popmuziek. Maar een band als Foo Fighters vind ik ook echt te gek. Aan Nirvana had ik een bloedhekel. Hahaha. Maar Dave Grohl en ik hebben dezelfde muzikale achtergrond. Ik zing dan ook met veel plezier in een Foo Fighters tributeband. Op hun tweede album – The Colour and the Shape – ontdek ik weer het oude geluid van The New Wave of British Heavy Metal, maar dan in een moderner jasje. Met mijn zoon ben ik recent naar het concert van Tool geweest. Nee, niet helemaal mijn ding, maar toch vond ik het fascinerend. Ik vind het leuk om nieuwe dingen van hem te leren zoals het werk van Steven Wilson. Het grappige is dat hij weer in mijn verleden duikt en de meeste foute jaren tachtig Hardrock te gek vindt. Plotseling staat dan in huis een plaat van bijvoorbeeld Ratt op. Iets wat ik zelf echt niet meer draai. Zoals je merkt is het bij lange na niet alleen maar stevig werk. In tegendeel. Als ik op vrijdag en zaterdag heb opgetreden, hoef ik op zondagmorgen in de huiskamer echt geen Number of the Beast van Iron Maiden te horen. Dan gaat een plaat van Steely Dan op. Heel relaxed en wel zo lekker.” Het is dus eigenlijk ander werk als de stijlen waar Leo en Geert zich mee presenteren? “Dat klopt, want ook een liefhebber als ik van Mainstream Rock of Heavy Metal heeft zich altijd bij hun welkom gevoeld. We overlappen elkaar slechts deels. Met acts als Boomtown Rats of Joe Jackson kan ik wel uit de voeten. Maar het werk van Frank Zappa of Captain Beefheart? Nee, daar kom ik niet doorheen, hoewel ik daar wel waardering voor heb. Dankzij Sounds heb ik toch regelmatig iets nieuws ontdekt, maar dan wel uit het verleden. Zoals vrij recent nog Randy Newman. Ik kende wel iets van hem, maar nu pas hoorde ik de ware schoonheid van zijn werk.”

 

Andere platenwinkels
Zoals gezegd tourt Elt veel. Hij reist door heel Nederland, maar komt ook op allerlei plekken elders in Europa. In iedere stad of gehucht gaat hij op zoek naar een platenzaak. Maar een tweede Sounds. Nee, dat vindt hij anno 2019 niet meer. “Muziek is mijn werk, maar vooral mijn hobby. Daarom vind ik het heerlijk om in andere landen of steden op zoek te gaan. Het is prachtig om een zaak binnen te lopen waar mensen staan met dezelfde passie als het team van Sounds. Nee, niet met een dergelijke collectie. Vergelijk het maar met de voormalige winkels op de Jodenstraat. Minder georganiseerd, maar de passie voor muziek is tastbaar.” Tijdens zijn trips tipt hij bij collega-muzikanten altijd over het bestaan van Sounds. “Zeker bands die in de regio optreden, zoals tijdens Blues-Rock in Tegelen. Ik probeer het dan uit te leggen. De omvang. De diversiteit. En dat je er tevens achter door ‘Bij de Buren’ lekker kunt eten en drinken. Vaak volgt dan een blik vol ongeloof. Maar als we elkaar later weer ontmoeten, gaan de duimen omhoog en roepen ze: ‘That recordstore was really incredible man.’ Hahaha. Daar door ik het voor.”

Voor Andrew is het succes van Sounds ook bij zijn eigen werk van belang. “Zij hebben zo vaak hun nek uitgestoken. Zeker voor nieuwe lokale bands. Als ik zie wat ze in die 35 jaar voor mij gedaan hebben. Mijn eerste demo legden ze midden jaren tachtig zonder problemen in de winkel. Onze eerste single met Gin on the Rocks was er gewoon verkrijgbaar. En nu nog steeds. Met 7 Miles to Pittsburgh bieden ze ons alle ruimte. Ik liep met een groot Canvas-doek van de nieuwe hoes de winkel in en het krijgt direct een prominente plek in de etalage. Vlak na de release kregen we de kans om een instore-optreden te doen. Ondanks de moordende concurrentie, bieden ze bands telkens een podium. Ook dat is Sounds. Ze denken en werken echt mee. Dat is een gunfactor die je niet overal in deze branche aantreft. Waar anderen het niet gered hebben, zijn zij succesvoller dan ooit te voren. Juist door hun geheel eigen aanpak. Sounds heeft die complete MP-3 en downloadhype overleefd. Dat is uniek. Voor mij is er dan ook maar één kandidaat voor de volgende Venlonaer van ut Jaor verkiezing: Sounds!”

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

Hans De Koning vertrekt aan einde van het seizoen bij VVV

Hans De Koning vertrekt aan einde van het seizoen bij VVV

Hans de Koning en VVV-Venlo gaan aan het einde van het seizoen met wederzijds goedvinden uit elkaar. De trainer, die VVV-Venlo tijdens het seizoen 2019-2020 samen met zijn staf in de Eredivisie hield én recent nog de halve finale van de TOTO KNVB Beker wist te...

Terug naar normaal

Terug naar normaal

Column: Jac Buchholz | Beeld: Peter Janssen Geen enkel weldenkend mens verwacht vanavond tijdens de zoveelste coronapersconferentie waarvan de inhoud alweer is uitgelekt – zit er ergens in Den Haag inmiddels een ‘chef lekkage’? – dat het vanaf volgende week weer een...