Angelique Dirkse-Braun: ‘Veel binnenstadkinderen van vroeger zijn nu zelf ondernemer’

15 april 2020 | Leestijd: 6 minuten

Als je vader een eigen café heeft gehad op de Parade dan weet je als kind precies hoe het leven er vroeger in de Venlose binnenstad uitzag. Zeker als je, zoals in dit geval bij Angelique Braun, ook nog eens boven het café woonde. Zij is nummer drie die aan bod komt in de serie ‘Kinder van de Venlose Binnenstad.’

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Appart Media en collectie Angelique Dirkse-Braun

“Ja, wij hoorden de geluiden van beneden uit het café, maar dat was onderdeel van ons leven. Het was zelfs sfeervol,” aldus de inmiddels 54-jarige dochter van Jan Braun, voormalig eigenaar van De Carrousel. Een café gelegen in het pand waar ze nu zelf haar eigen zaak ‘Snoepwinkel Truuske’ heeft.

Warm gevoel
“Hier ben ik opgegroeid. Parade nummer 32 was mijn thuis,” aldus Angelique die met haar man Frits sinds vier jaar ook weer boven de zaak woont. “Ik was dan wel dochter van een kastelein, maar mijn ouders zorgden dat ze een strikt schema hadden om daarmee voldoende tijd voor mij vrij te maken. Pap maakte om half vier de zaak open. Mam ging pas naar beneden als ik in bed lag. En dan kwam pap weer even naar boven om uit te rusten.” De herinnering dat haar ouders ondanks het runnen van een drukke zaak, altijd tijd voor haar vrij maakten, geeft Angelique nog steeds een warm gevoel. “Mijn moeder zat iedere morgen samen met mij aan het ontbijt. Dat was echt heel gezellig en is een herinnering voor het hele leven. Ik heb daarom veel respect voor mijn ouders gehad.”

Plakboeken
Bij het ophalen van de persoonlijke herinneringen haalt Angelique inspiratie uit een hele stapel plak- en fotoboeken. Vol krantenknipsels, aantekeningen en meer. “Pap heeft veel bewaard en voor mij is dat prachtig om terug te lezen. Ik koester die boeken.” Foto’s en artikelen van de Paradefeesten uit de jaren 70, pap als Sinterklaas, sfeerbeelden uit het café. Angelique straalt. “Zijn zaak was natuurlijk ideaal voor mijn verjaardagsfeestjes met kinderen uit de klas of uit de buurt. Mijn beste vriendinnetjes waren Monique van Kilsdonk, Lucienne Ritzen, Jeannine Huizenaar en Monique Lamers. Het grappige is dat veel kinderen van toen uit de binnenstad, nu zelf een eigen zaak hebben.”

Winkeltje spelen
Vanaf de Parade was Angelique snel bij kleuterschool op de Picardie. Een plek waar ze vaak na schooltijd met die vriendinnen ging spelen.”Wat we daar deden? Balspellen en met zo’n plastic buis bolletjes schieten. Of we maakten pijlen van oude kranten en die schoten we dan door die buis zover mogelijk weg. Ja, daar amuseerden we ons uren lang mee.” Bij slecht weer werd gekozen om binnen te spelen. “Met poppen of gewoon in de winkels van vriendinnetjes. Als we rustig waren, mocht dat gewoon. Bij de ouders van Monique van Kilsdonk op de Gasthuisstraat verkochten ze onder andere souvenirs. Wij gingen daar zelf in de zaak ‘winkeltje spelen’.”

Scheisshaus
Volgens Angelique zijn diverse kinderen van toen tegenwoordig sociaal of cultureel actief. “Kijk naar Jacques-Paul Joosten, Marco Schell of Wim Naarding. Dat maakt het ook makkelijk om ze via social media te blijven volgen. Het is wel jammer dat je bijvoorbeeld op een reünie, zoals afgelopen jaar van de Sint Martinusschool, vaak dezelfde gezichten tegenkomt. Super gezellig, maar je hoopt juist dan de mensen te treffen die je volledig uit het oog bent verloren.” Goede herinneringen zijn er in ieder geval genoeg want behalve balspellen was Angelique ook om andere reden vaker op straat te vinden. Ze lacht. “Duitsers begeleiden naar een parkeerplek. Daar kregen we dan geld voor. Om een of andere reden waren mijn ouders daar minder blij mee. Waarom weet ik eigenlijk niet. En omdat we vaak op straat waren te vinden, vroegen Duitse kooptoeristen ons de weg naar een bepaalde winkel. Sommige kinderen zeiden dan heel brutaal: ‘Gehen sie immer gerade aus, dan kommen sie von selbst ins scheisshaus.’ Hahaha. En dan renden we heel hard weg.”

Gevoel van vroeger
Ook Angelique benoemt het voordeel dat iedereen elkaar kende in de binnenstad. “Je was altijd veilig. Overal was het vertrouwd. Of we nu bij Dom van den Berg platen gingen luisteren of bij Langen Driessen speelgoed kijken. Overal wist het personeel al: oh dat is die dochter van Jan Braun. Dat gaf een prettig gevoel. En natuurlijk snoep kopen bij Bensdorp. Dat peuzelde je dan vrijdagavond op de bank voor de TV op. Ja dat idee. Dat gevoel. Dat is echt vroeger. Dan begon het weekend en was het ook nog echt weekend. Dan was de sfeer in huis en in de stad anders. Snap je wat ik bedoel? Of klink ik nu echt als een oude vrouw? Haha. De stad was vroeger vooral meer bewoond, maar de mensen die er nu wonen kennen elkaar natuurlijk ook goed. De meeste wel denk ik. Hopelijk komen er in de toekomst nog meer mensen hier wonen.”

Angelique bij de opening van de Paradefeesten in 1973. Thema: Oostenrijk.

 

Weishoes en Martinusschool
Haar lagere schooltijd bracht Angelique zoals alle stadskinderen door op de Sint Martinusschool. Eerst in het oude gebouw aan het Rosarium, later naar de Valuasstraat. Een naam komt dan gelijk weer in haar op. “Juffrouw Ellen. Ellen Berden. Ja waarom die? Het was de eerste juf op de basisschool en het was en is natuurlijk nog steeds een heel hartelijke vrouw. Volgens mij heeft iedere leerling wel warme herinneringen aan haar.” Een aantal middagen of avonden in week was Angelique te vinden in het Ald Weishoes. “Daar was ik lid van de knutselclub en de natuurclub. Wat dat was? Ze hadden een terrarium en vijver met echte dieren. Slangen, een wandelende tak en zelfs een kleine krokodil. Dat is nu niet meer voor te stellen dat het kan, maar dat was echt heel interessant.”

Trends
Na de kinderjaren begon het ontdekken van een andere wereld. Haar middelbare schooltijd bracht ze door op de Vinkenhof Mavo, soms hielp ze mee in de zaak van haar vader en vanzelfsprekend ging ze vanaf haar vijftiende levensjaar ook op stap. “Op de mavo leerde je weer nieuwe mensen kennen. Je kwam ieder jaar weer in een andere klas. Als puber begon je echt je eigen wereld te verbreden. Vanzelfsprekend was ik ook gevoelig voor trends: tuinbroeken, Roots schoenen et cetera. Je wilde er bij horen.” Haar eerste biertjes dronk ze in De Piëp op de Beekstraat. Later naar het Zwijnshoofd, de Gouden Tijger en soms stiekem naar Boogaloo. “Dat hadden mijn ouders liever niet. Maar wat doe je als puber als iets niet mag? Dan wil je er juist naar toe. Natuurlijk vertelde ik dat niet. In het begin moest ik om één uur thuis zijn, later werd dat twee uur. Het tijdstip dat bij pap ook het café op slot ging. Heel soms was het zo gezellig dat ik naar huis belde en vroeg om iets langer te blijven. Dat mocht dan want mijn ouders vertrouwden mij daarin wel.”

 

Creatief
Na haar jaren op de mavo besloot Angelique om direct te gaan werken. “Eigenlijk wilde ik een opleiding tot etaleur volgen. Dat is er nooit van gekomen en daarom ben ik direct in modezaken gaan werken. Waarom etaleur? Ik wil creatief bezig zijn. Volgens veel mensen heb ik dat van mijn vader. Die was altijd actief en voor hij zijn eigen zaak begon, was pap actief als etaleur bij Van de Wouw. Hij deed echter veel meer dan alleen het café. Pap was heel actief met het organiseren van allerlei dingen. Hij speelde voor Sinterklaas in bejaardenhuizen en op lagere scholen, maar ook bij de organisatie van de Paradefeesten of het kindercarnaval was hij heel betrokken. Pap zei altijd: ‘als je kinderen aantrekt, komen de ouders vanzelf mee.’ Het was een heel sociale man.”

Het creatieve aspect kan ze nu weer kwijt in haar eigen snoepwinkel. “Soms komen mensen hier binnen en vergelijken ze het met de sfeer van Bensdorp vroeger. Ik snap het wel. We hebben de zaak bewust heel traditioneel ingericht. Een echte ouderwetse snoepwinkel. Ja en het is heerlijk om er boven te wonen. Terug in het centrum. Nee, het is niet vreemd om in je ouderlijk huis te wonen. Frits en ik hebben het flink gerenoveerd en de indeling is nu heel anders, maar bijzonder is het natuurlijk wel.”

Angelique met haar vader Jan Braun.

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad