Henk Huijs: ‘Geert is de pionier van Sounds, Marlies de smeerolie; Leo zorgt voor structuur’

7 november 2019 | Leestijd: 7 minuten

Toen Geert Driessen in 1976 in militaire dienst ging, nam Dom van den Bergh Henk Huijs aan als diens opvolger. Huijs. De man die medeoprichter was van het legendarische Mafcentrum in Maasbree, samen met The Sex Pistols bij het plaatselijke restaurant Niëns een vorkje ging prikken, plaatjes draaide met Sting en sinds 1998 in dienst is bij Sounds mag in deel 5 van deze reeks zijn muzikale verhaal vertellen.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Janneke Michels & archief Sounds

“Dat ik mijn hele leven al in een winkel sta, is niet zo vreemd,” zo trapt de inmiddels 62-jarige Huijs af. “Mijn moeder had midden in Maasbree een eigen kruidenierswinkeltje. Daar ben ik groot geworden. Na mijn jaren op de mavo wilde ik graag een baantje, maar werd nergens aangenomen. De reden: ik moest nog in militaire dienst. Dus potentiële werkgevers konden op mij niet bouwen. Op het moment dat ik buitengewoon dienstplichtig was, veranderde dat.”

Dom van den Bergh
Van stilzitten was bij Huijs echter nooit sprake. In die jaren richtte hij samen met vrienden het Mafcentrum op. Een plek waardoor zijn liefde en kennis voor muziek groeide. “Ik was er vaak als DJ actief, maar ook om andere redenen vaak te vinden. Daar was het te doen en alle vrienden en kennissen uit het dorp kwamen er samen. Op een dag sprak één van die vrienden mij aan en zei: Bij Dom van den Bergh zoeken ze nog een verkoper. Is dat niks voor jou? Mevrouw Van den Bergh kende mij als vaste klant en ik kon direct beginnen. Ook Geert en Leo waren voor mij bekend, dus in feite belandde ik in een warm bad. Daarnaast leerde ik nog meer over muziek. De eerste weken liet mevrouw Van den Bergh mij vooral de bakken controleren en doorlopen of alles op de juiste plek stond. Tot vervelens toe, maar ik leerde daardoor wel nog meer artiesten en hoezen kennen.”

Gouden jaren
Na ruim een jaar militaire dienst keerde Geert weer terug op zijn vaste plek. Omdat een andere collega een carrièreswitch maakte, kon Henk Huijs gewoon blijven. “Het waren gouden jaren. Niet alleen op muzikaal gebied, maar ook qua verkoop. Elpees van The Stones, Eagles, Pink Floyd. Ze waren niet aan te slepen. Het was de tijd dat diverse platen met gemak tot wel 80 weken in de albumlijst stonden. Dat is het verschil met nu. Op enkele uitzonderingen na is alles veel vluchtiger. Het is een paar weken top en verdwijnt dan weer. Kijk alleen al naar de Hardrock. Steviger als Black Sabbath of Deep Purple bestond toen simpelweg niet. Tegenwoordig is het veel extremer, gevarieerder en massaler qua aanbod.”

Sex Pistols en Sting
Na zijn werkuren bij Dom van den Bergh was Henk nog gewoon bij het Mafcentrum te vinden. Een zaal met naam. In 1970 begonnen als kiët maar al snel te klein en vervolgens groot geworden op de Pastoor Leursstraat. Legendarisch was het Maf vanwege het optreden van The Sex Pistols op 11 december 1977. “In feite waren het hele gewone aardige jongens,” zo weet Henk zich te herinneren. “We kregen verzoekjes van diverse media, maar omdat we links progressief waren, keurden we alleen Constant Meijers van muziekblad Oor goed als ook de VARA en de VPRO.” Voordat de pers kwam, besloten Henk en zijn vrienden om met Johnny Rotten en de andere bandleden bij Niëns te gaan eten. Veel burgerlijker en tegenstrijdiger kan een mens het niet verzinnen. Henk ziet er nu de humor van in en zegt met een lach: “Dat verliep toch gewoon heel relaxed. Pas op het moment dat we terugkeerden in het Maf en de pers binnenwandelde, veranderde hun gedrag en waren het echt extreme Punkers. Alsof iemand met de vingers knipte. Bij het rondje vragen stellen, dacht ik: dit loopt gigantisch uit de hand. Maar het was gewoon imago. Meer niet.” Zijn ervaringen met Sting verliepen een stuk rustiger. “We kregen The Police vlak voor de release van hun eerste elpee aangeboden. De band arriveerde ‘s middags al, uren voor het concert. Mijn hele collectie stond bij het Maf en ik was gewoon plaatjes aan het draaien. Sting kwam naar mij toe, begon zijn favoriete muziek uit te zoeken en vervolgens hebben we de hele middag over muziek gekletst. Dat feit haalt hij ook nog aan in zijn biografie en heeft er over verteld bij Ivo Niehe.”

Nieuwe uitdaging
De kennis van muziek bleef dus maar groeien. Dankzij het Mafcentrum. Dankzij Dom van den Bergh. “Het was een wisselwerking en het één versterkte het ander. Het was allemaal fantastisch, maar toch: ik was toe aan een nieuwe uitdaging.” Die diende zich in 1987 aan. Wolters Van Dijk in Blerick zocht vanwege bijzondere redenen een verkoper. “Een van de medewerkers was getrouwd met de dochter van de eigenaar. Die gingen echter scheiden en er vond een ruil plaats. Ik vertrok naar Blerick. De echtgenoot naar Dom van den Bergh. Mijnheer en mevrouw Van den Bergh hadden begrip voor mijn keuze. Het was een perfecte leerschool geweest, maar ik was toe aan iets nieuws.”

Cultuuromslag
Door het werk bij Wolters Van Dijk was Henk meer bezig met Limburgse muziek, maar ook Nederlandstalig, Klassiek en Duitse blaasmuziek. En juist dankzij die kennis klopten Geert en Leo in 1998 weer bij hun voormalig Dom van den Bergh collega aan. “Ik was klant van Sounds en we ontmoeten elkaar regelmatig op beurzen. Het plan was om het assortiment uit te breiden. Precies met die genres waar ik bij Wolters veel over had geleerd. Na elf jaar in die zaak was ik eerlijk gezegd ook wel weer toe aan een nieuwe uitdaging. Dus ze klopten op het juiste moment aan. Sounds stond natuurlijk bekend als een echte popzaak, gespecialiseerd in veel alternatieve stromingen. Dus die keuze beschouwden buitenstaanders als een flinke cultuuromslag. Maar ik zag het vooral als slim zakelijk instinct van Geert en Leo.” Henk haalt een voorbeeld aan hoe vreemd het in de jaren 90 was om voor die uitbreiding te kiezen. “Ik was net in dienst bij Sounds. Een vertegenwoordiger van een grote platenmaatschappij nodigde ons uit om een dagje langs te komen. In de auto zat tevens een medewerker van platenwinkel Tommie in Tilburg, een soortgelijke zaak als Sounds. Die viel om van verbazing toen hij van de plannen hoorde en zei: ‘Hoe kunnen jullie dat doen? Jullie hebben een naam opgebouwd.’ Leo reageerde daar heel rustig en logisch op: ‘Het is niet aan mij om te bepalen of een bepaalde muziekstijl goed is. Wij willen een speciaalzaak voor iedere muziekliefhebber zijn. Of wij het zelf goed vinden, doet niet ter zake.’ Die eigenaar uit Tilburg bleef verbouwereerd kijken.” Opvallend feit: Sounds gloreert als nooit eerder. Tommie is inmiddels niet meer actief. Volgens Henk is het feit dat Sounds zich ook in Limburgse muziek is gaan specialiseren steeds belangrijker geworden. “Absoluut! Zeker voor een stad als Venlo. Het is een genre dat steeds groter is gegroeid.”

 

Henk Huys 2 Sounds

 

Verrot pand
De verhuizing, twee jaar later, naar een groter pand op de Parade was dan ook logisch. Het aanbod groeide en het doel van Geert en Leo om iedereen te bedienen werd steeds essentiëler. “Beide panden op de Jodenstraat zaten tjokvol. En Sounds wilde groeien. Nog meer breedte. Nog meer verdieping. Op het gebied van Jazz, Klassiek en veel meer. ” Juist met die verhuizing bleek het aantrekken van Henk nog veel meer voordelen te bieden. Met een grijns zegt hij: “Ja, ik ben erg handig in allerlei hand- en spandiensten. Dus bij de verbouwing heb ik veel sloopwerk verricht. Je wilt niet weten wat wij daar aantroffen. Het was een zooi, afbraak. Er waren plekken in de zaak waar ik bijna door de vloer zakte. Daarmee werd direct duidelijk hoeveel er moest gebeuren om het nieuwe pand in goede staat te krijgen. Het was eigenlijk volledig verrot en simpelweg gevaarlijk. Tijdens de sloop van het systeemplafond ontdekten we pas hoe hoog de winkel daadwerkelijk was. Daardoor ontstond het idee voor de vinylzolder. Er moest heel veel gebeuren maar de keuze voor dat pand bleek essentieel voor de toekomst van Sounds. Daarbij wil ik vooral de rol van Marlies, de vrouw van Geert benadrukken. Zij heeft zoveel geregeld en georganiseerd. Zij staat eigenlijk nooit op de voorgrond, maar eigenlijk is zij – en niet alleen ten tijde van de verbouwing – de smeerolie van de zaak. Geert is de pionier en de kunstenaar. Leo is de strateeg en zorgt voor structuur. Maar Marlies regelt zoveel essentiële zaken. Zonder haar was die verhuizing er misschien wel nooit gekomen.”

 

Verdieping
Henk bevestigt dat Leo en Geert al bij Dom van den Bergh de verdieping in de popmuziek zochten. “Toen hebben ze mijn muzikale smaak al verbreed, maar op het moment dat ik in 1998 bij hun in dienst kwam, ging er opnieuw een wereld voor mij open. Ik schrok me eigenlijk wezenloos en zei tegen hun: niet te geloven wat ik de laatste jaren allemaal gemist heb. Vooral op het gebied van Wereldmuziek stonden bij hun echt fantastische albums in de winkel. We zijn het volop gaan draaien en ook thuis ben ik mij in die stijl gaan verdiepen. Maar er was zoveel meer. Daarom was er na die verhuizing ook geen weg meer terug. Dat kan simpelweg niet. Op het moment dat het aanbod kleiner wordt, verlies je klanten. Een zaak van deze omvang vind je waarschijnlijk nergens. Niet in Nederland, maar ook niet in het Ruhrgebied; een deel van Duitsland waar net zoveel mensen wonen als in ons land. Gelukkig waarderen onze oosterburen het ook dat zo dicht bij hun thuis een muziekwinkel als deze gevestigd is. En niet te vergeten: de jeugd. Jongeren uit de regio komen vroeg of laat toch een keer kijken. Deze zaak triggert hun nieuwsgierigheid. Ik zie zelfs kids van 13, 14 jaar die vinyl kopen. Klassiekers, maar ook van nieuwe idolen als Adele en Billie Eilish. Blijkbaar is er voor iedere generatie de behoefte om een fysiek product van hun muzikale helden in handen te hebben. Ook voor hun blijkt de hoes een onderdeel van de beleving.”

Op muzikaal vlak leert Henk nog dagelijks bij. “De muziekwereld zorgt voor een oneindige reis. Het blijft een kwestie van doorgeven. Ik heb in de jaren 70 en 80 veel geleerd van mevrouw Van den Bergh, maar ook van Geert en Leo. Zowel toen als nu. Daardoor deel ik mijn kennis weer met een nieuwe generatie. Klanten, maar ook met jongere collega’s. We leren allemaal van elkaar. Het is telkens weer een kwestie van doorgeven en delen.”

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad

‘Op de pens’

‘Op de pens’

Column: Jac Buchholz / Beeld: Peter Janssen Wandelend door de Venlose binnenstad kom ik tot mijn verbazing nog met enige regelmaat grote groepen zogenaamde Duitsers tegen. Twaalf, veertien man bij elkaar, vermoedelijk allemaal voorzien van een roze bril of oogkleppen....