Hennie Hermans werkte 10 jaar bij Sounds: ‘De zaak is echter al 35 jaar onderdeel van mijn leven‘

7 november 2019 | Leestijd: 8 minuten

Hennie Hermans, jarenlang een vertrouwd gezicht bij Sounds, moest in 2007 vanwege de dalende omzet vertrekken. “Het was een klap in mijn gezicht. Sounds was mijn leven en heeft mij gemaakt tot de persoon die ik nu ben.” Toch had hij al snel begrip voor de pijnlijke beslissing van Geert en Leo. Na inzage in de cijfers, klonk zijn reactie: “Als het mijn zaak was geweest, had ik hetzelfde besluit genomen.”

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Janneke Michelsen archief Sounds

Hennie, vooral bekend als Metalfreak, vormde jarenlang een uniek duo met Herman Poels. Gezamenlijk waren ze vaak de heersers in het tweede pand op de Jodenstraat. Na de verhuizing naar de Parade deelden ze gebroederlijk hun afdelingen in het achterste deel van de winkel. Hennie en Herman: een iconisch duo dat nooit te bescheiden was om hun ongezouten mening over artiesten of stijlen te laten horen. “Mensen kwamen soms speciaal van voor uit de winkel naar achteren om hun aankoop te tonen, maar vooral om daarbij onze mening te horen. Ja, dat leidde tot hilarische gesprekken.”

KISS-Alive II
Het begon voor Hennie allemaal met de aankoop van Alive II van KISS. “Ik ging met mijn moeder en zus van Tegelen naar Venlo. Mijn zus wilde kleren kopen bij King op de Lomstraat; een zaak waar ze tevens elpees verkochten. Het was de bedoeling dat ik als klein mannetje iets bij speelgoedzaak Langen-Driessen mocht uitzoeken, maar plotseling viel mijn oog op de hoes van Alive II. Gene Simmons met al dat bloed op zijn gezicht. Fantastisch. En die binnenhoes: alle vuur, bommen en granaten op het podium bij KISS. Zoiets had ik nog nooit gezien. Het beloofde speelgoed was niet meer van belang. Ik kende de muziek niet, maar moest die plaat hebben.” Eenmaal thuis aangekomen werd de jonge Hennie niet teleurgesteld. “Wat ik hoorde, klonk fantastisch. Er ging een nieuwe wereld voor mij open. Mijn eerste twee singletjes ooit gekocht waren Brass in Pocket van The Pretenders en Rock n Roll Highschool van The Ramones, maar KISS bepaalde voor de jaren die volgden mijn smaak.”

 

kiss alive 2

 

Sounds als paradijs
Nadat alle elpees van KISS in zijn bezit waren, dook Hennie verder in het aanbod van Hardrock en Heavy Metal acts. “Hoe extremer, hoe beter,” zo kijkt hij nu lachend terug. “Het rebelse. Dat overal tegen aan schoppen sprak mij enorm aan. Vanaf de eerste dag werd ik trouwe klant bij Sounds. Andere platenwinkels deden er niet meer toe. “Het was een paradijs. Daar stond het allemaal bij elkaar: Slayer, Overkill, Metallica. Alles waarover we lazen in het blad Aardschok. En meer. Ze hadden gewoon Don’t Break the Oath van Mercyful Fate en Ride the Lightning van Metallica in de etalage staan. Voor andere winkels had het geen enkele zin meer om iets aparts in te kopen. Bij Sounds vonden we alles onder één dak. Ik kocht Mercyful Fate. Een vriend koos voor Metallica. Wat de ander kocht, zetten we vervolgens op cassettebandjes. Een prachtige tijd.”

Onderhandelingen
In 1997 kreeg Hennie van Geert en Leo het verzoek om bij Sounds in dienst te treden. Een droombaan, maar toch waren enkele gesprekken nodig om hem definitief binnen te slepen. “Ik werkte in die tijd bij een specialist in dakpannen. Mijn salaris was duidelijk hoger dan het gemiddelde loon in een winkel. Hoe fantastisch de baan bij Sounds ook was, ik zou een dief van eigen portemonnee zijn geweest als ik bij het eerste bod had toegehapt.” Geert en Leo hadden echter alle vertrouwen in Hennie’s kennis op het gebied van de stevigere muziekstijlen. Zelf was hij daar eveneens van overtuigd. “Als ik kon garanderen dat de omzet van de Hardrock en Heavy Metal afdeling zou stijgen, gingen ze op mijn wensen in. Ik kende veel Metalfreaks uit de regio en tevens hun wensen. Bovendien bezocht ik veel concerten in dat genre; dus wist precies wat de trends waren. Tevens had ik kennis van belangrijke spelers in de branche zoals de kleine platenlabels. Ik kon daardoor snel schakelen en dat was hun veel waard.”

 

Sounds Hennie 2

 

Bestellingen
De al vaak besproken Metalkelder werd Hennie’s domein. Lachend: “Daar kon ik mijn eigen extreme muziek draaien en geen hond die klaagde. Ja Geert vroeg wel eens: kun je niet eens de nieuwe Limp Bizkit opzetten? Dan zei ik ja, maar bleef vooral brute metal draaien. Op het gebied van bestellingen schonken ze mij alle vertrouwen. Ik bestelde nooit enorme aantallen, dat zou ten koste van mijn eigen inkoopbudget gaan. Het doel was om zo breed mogelijk te bestellen en alles in huis te hebben. Ik denk dat ik daarin redelijk geslaagd ben. Bijbestellen kon altijd.”

Extreme muzieksmaak
Hennie’s extreme muzieksmaak zorgde later wel eens voor scheve gezichten bij collega’s. “Absoluut, met name Herman had zeer veel moeite met bepaalde uitingen van Deathmetal acts. Wat hem betreft ging het echt veel te ver. Het werd in de loop der jaren ook steeds extremer. Van bepaalde hoezen of teksten werd Herman echt onpasselijk. Op bepaalde punten moest ik hem wel gelijk geven; al is het maar net hoe je er tegenaan kijkt of hoe serieus je het neemt. Het blijft een vorm van kunst. Mijn idee om mini doodskisten te maken als steunpunt om de koptelefoons op te plaatsen was voor hem de limiet. Zijn reactie: ‘Als dat gebeurt, ben ik hier direct vertrokken.’ Ja we zeiden elkaar altijd wel de waarheid. Vaak was het hilarisch, soms heel serieus.”Dan haalt hij lachend nog een herinnering op: ‘Het was nog op de Jodenstraat. Herman stond boven. Ik beneden. Alice Cooper had een duet opgenomen met Donny Osmond en op plaat gezet. Hoewel ik het lange tijd niet geloofde, bleek Donny een enorme held van Herman te zijn. Zanger van zo’n braaf bandje als The Osmonds? Ik kon het simpelweg niet geloven. Dat duet was me toch een partij slecht. Telkens als ik die cd van Alice Cooper draaide, viel ik in een stuip van het lachen. Zelfs als er niemand anders was. Dan riep Herman van boven naar beneden: ‘Schei oet met dien stom gelach.’ Hahaha. De humor over muzikale verschillen tussen de collega’s bij Sounds was vaak legendarisch. Zo had Geert niks met artiesten die een hoedje droegen. Dan zij hij bij voorbaat: Dat kan niks zijn. Haha, om die reden is ooit een foto gemaakt.’

 

Sounds team hoedjes

 

Veranderingen
De verhuizing naar het grote pand op de Parade in 2000 viel volgens Hennie niet bij iedereen in goede aarde. “Mijn klanten, de Metalfans, waren hun heilige domein kwijt. De afdeling werd gewoon onderdeel van een groter geheel. Het afscheid van de iconische ‘gaele taöt‘ viel velen al zwaar. Daar kwam het verlies van de Metalkelder nog eens overheen. Gelukkig bleven ze de winkel wel trouw.” Ter compensatie besloten Geert en Leo dat iedere medewerker ’s morgens een cd mocht uitzoeken die ‘in de molen’ terecht kwam. Zo klonken afwisselend liedjes van diverse albums en stijlen. Hennie begint weer gemeen te lachen. “Voor mij was het de uitdaging om de meest brute Metalplaat van dat moment te kiezen. Hahaha. Dat viel niet in goede aarde. Geert, Leo en diverse andere collega’s werden er knettergek van. Na een kalm Americana- of Singer-songwriterliedje knalde dan plotseling een gruntende freak uit de boxen die over dood en verderf zong. Hahaha. Na te veel kritiek van klanten was dat feest helaas voorbij. We hebben nog een tijdje geprobeerd om aparte muziek te draaien. Iedere afdeling zijn eigen passende stijl. Een stijl die aansloot bij de beleving in het eerste deel van de winkel en een passende plaat voor de klanten die de afdeling van Herman en mij bezochten, maar ergens was toch een punt in de zaak waar die twee stijlen botsten. Helaas, het einde van een tijdperk. Natuurlijk werd de nieuwste Iron Maiden of iets in die stijl nog wel gedraaid. Maar extremer dan dat gebeurde helaas niet meer.”

Waardevolle momenten
Hennie bleef vanzelfsprekend genieten. Van andere muziekstijlen, maar ook van kleine bijzondere momenten. “In 2005 kwamen de heruitgaven van alle albums van Mercyful Fate uit. Toen ik Don’t Break the Oath zelf boven de bakken plaatste, dacht ik: nu is de cirkel rond. De hoes die voor mij rond de opening van Sounds zo bijzonder was, gaf ik op dat moment zelf een speciaal plekje in de winkel op de Parade. Maar veel dingen keren weer terug. Dat heb ik wel bij Sounds geleerd. Zo is Geert altijd in de wederopstanding van vinyl blijven geloven. Ik verklaarde hem voor gek en zei: blijf lekker dromen Geert. Maar hij kreeg gelijk. Dat zijn mooie dingen. ” Dat Hennie waarde hecht aan bijzondere momenten of tradities blijkt wel uit het feit dat hij ieder nieuw jaar opent met Reign in Blood van Slayer. “Ja, dat is al decennialang traditie. Vroeger bij mijn ouders, later toen ik met vrouw en kinderen thuis bleef en nu nog als ik ergens heb gevierd. Op het moment dat ik thuis kom, gaat die plaat op. Op vinyl. Ik heb dan ook al meerdere exemplaren moeten aanschaffen. Sommige platen kraakten zo hard dat het klonk alsof we friet aan het bakken waren. Tijd voor een nieuwe. Aan die traditie houd ik vast.”

Meer dan Metal
Toch wil Hennie benadrukken dat hij niet alleen een Metalfanaat is. “Dankzij Sounds en de collega’s heeft mijn smaak zich wel enorm verbreed en verdiept. Je kunt in die zaak nog steeds alle muzikale richtingen uit. Veel mensen kopen nieuw werk, maar als je terug in de tijd wilt, ligt het er ook allemaal. Zo heb ik bijvoorbeeld het werk van Scott Walker, David Bowie en Tom Waits leren waarderen. Aan de andere kant heb ik collega’s enthousiast gekregen voor een band als Dillinger Escape Plan. Er komt zoveel moois uit, daar moet je wel voor open willen staan. En dat heb ik bij Sounds geleerd. Veel muziek die in de winkel gedraaid wordt, leer je vanzelf waarderen. Eigenlijk gebeurt tegenwoordig bij mij het tegenovergestelde van vroeger. Als ik nu een plaat of band meteen te gek vindt, wordt het gevaarlijk. Dan is de kans groot dat ik het na tien keer luisteren beu ben. De ontdekkingsreizen, platen waar je echt in moeten duiken en vaak beluisteren voor het kwartje valt, dat zijn vaak de beste meesterwerken. Een echte muziekliefhebber wil juist ontdekken en dieper graven. Een muziekcollectie kan voor mij dan ook nooit klaar zijn. Je blijft zoeken en iets nieuws ontdekken. Wat veel mensen ook niet weten, is dat sombere muziek mij echt kan raken. Waar anderen depressief van worden, bezorgt mij juist tranen van puur genot. Met die muziek kan ik mij het beste uiten. Neem Countrymuziek. En dan vooral vrouwenstemmen. Zonder dat ze zeikerig gaan klinken, voel je door de teksten toch de pijn van hun verdriet. Dat maakt muziek zo mooi.”

Vertrek
Het vertrek bij Sounds moet voor deze liefhebber pur sang dus dubbelpijn hebben gedaan. Hennie knikt bevestigend. “Zoals gezegd: het was echt een klap, maar na uitgebreid overleg met Geert en Leo begreep ik het. Ik was een dure kracht. De omzet daalde. Ze hadden al andere maatregelen genomen. Het was een lastige tijd voor muziekwinkels. We zijn uiteindelijk op een positieve manier uit elkaar gegaan. Daarom ben ik oprecht blij dat het nu weer zo goed gaat. Na mijn vertrek ben ik geruime tijd gewoon de inkoop van de Metal blijven doen en mijn voormalig collega’s van tips blijven voorzien. Natuurlijk mis ik het nog steeds. Het is het mooiste en fijnste werk dat ik ooit gedaan heb. Vooral die eindeloze gesprekken over muziek. Van iedere artiest kwamen wel fans over de vloer. Van Status Quo of New Bomb Turks. Het maakt niet uit. Dan kregen wij weer te horen of een nieuwe plaat goed klonk of hoe een concert was bevallen. Als liefhebber wil je de verhalen van anderen horen.”

Ook de klanten waarderen volgens Hennie dat persoonlijke contact. Zo kwam er jarenlang een jongen die uren kon blijven kletsen. Geert en Leo waren daar niet altijd gelukkig mee. Tegenwoordig is die jongen van toen eigenaar van een groot boekingskantoor. Tijdens de laatste editie van Roadburn in 013, Tilburg waren 17 bands van zijn kantoor daar geboekt. Als hij backstage tussen de muzikanten staat en mij ziet, zegt hij: ‘Kijk, dankzij die man ben ik in deze branche terecht gekomen’. Dat is echt mooi om te horen. Ik kan mij geen leven zonder Sounds voorstellen. Of ik er nu werk of niet. Deze zaak heeft mij als mens gevormd. Het is dan ook een grote eer dat ik gewoon door Geert en Leo voor het 35-jarig jubileum gevraagd wordt.”

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad