Herman Poels: ‘Echt muziek luisteren is zoveel meer dan plaatjes draaien’

7 november 2019 | Leestijd: 9 minuten

Herman Poels. De andere helft van het fameuze duo Hennie & Herman. Zijn humor, visie over muziek, gepassioneerde mening, de oneindige spraakwaterval. Voor veel klanten is kopen bij Sounds meer dan de aanschaf van een product. Het gaat tevens om het gesprek met en de mening van andere liefhebbers. Herman heeft het uiten van een mening over een artiest of plaat tot een ware kunstvorm verheven.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Janneke Michels en archief  Sounds

Achter die gepassioneerde muziekliefhebber schuilt tevens een man met een enorme dosis muzikale kennis. Niet alleen opgebouwd omdat het zijn hobby is of vanwege zijn periode als verkoper bij Sounds. Er was volgens hem meer nodig. Veel meer. “Sounds stelde mij in de gelegenheid om diep in de muziek te duiken. Zij boden mij de kans om een studie Jazz in Amsterdam te volgen. En op de Universiteit van Utrecht deed ik diverse cursussen over popmuziek. Maar ook de vele concerten die ik heb mogen zien: Reggae, Jazz, Metal, Pop, zelfs Klassiek en vooral de Wereldmuziek. Alles. Het was en is nog steeds een verrijking voor mijn leven. Ook al ben ik inmiddels een aantal jaren bij Sounds weg.”

Dom van den Bergh
Net zoals bij de andere medewerkers van Nederlands beste platenzaak, begon de liefde voor de muziek al vroeg bij Herman. En ook bij hem speelde Dom van den Bergh een belangrijke rol. “Klopt. Samen met mijn moeder kocht ik daar midden jaren zeventig mijn eerste singletjes. Leo en Geert stonden toen al achter de balie. Wat mij altijd is bijgebleven is de enorme vriendelijke en serieuze benadering, ondanks het feit dat ik nog zo jong was. Zowel door mevrouw Van den Bergh, Leo en Geert, als door anderen zoals Francien Julicher en Henk Huijs. En ook in die jaren gaven ze mij al tips van nieuwe platen die ik niet kende. Dat ging door tot in mijn tienerjaren. Denk aan Nick Cave’s voormalige band The Birthday Party, Captain Beefheart natuurlijk, maar ook The Grateful Dead. Ze wisten dat ik een enorme fan was van The Rolling Stones en ook in de stijl van die band gaven ze tips. En ik nam het allemaal even serieus. Zelfs als het mij in eerste instantie niet raakte, bleef ik luisteren. Als Leo en Geert het goed vonden, moest het kwaliteit zijn, was mijn mening. Dat ik bleef luisteren, vonden zij op hun beurt waarschijnlijk weer fascinerend. Als ik naar een bepaalde plaat van Sly & the Family Stone vroeg, volgde de tip welke volgens hun de beste was. Ze hebben mij eind jaren 70, begin jaren 80 ook wel echt in de richting van de Punk en New Wave gestuurd. En natuurlijk de Reggae. Ik kende alleen grote namen als Bob Marley, Third World en Peter Tosh. Zij kwamen met heel andere bands als Eek-a-Mouse, Augustus Pablo, The Congos en Culture aanzetten.”

Interne tweestrijd
Het zal dan ook niemand vreemd in de oren klinken dat juist Herman Poels de opvolger van Geert Driessen werd bij Dom van den Bergh. Een droombaan, al was er sprake van een interne tweestrijd. “Ik mocht in die fantastische winkel werken waar ik zelf zo graag kwam en zoveel geleerd had van mevrouw Van den Bergh, maar aan de andere kant wilde ik ook Geert en Leo met hun nieuwe zaak steunen. Maar eigenlijk loste dat probleem zich vanzelf op. De reguliere popplaten kocht ik bij Dom van den Bergh en als ik iets heel aparts wilde hebben of iets nieuws wilde ontdekken, koos ik voor Sounds.”

Luisteren en verdiepen
Na een aantal actieve jaren in de detailhandel, koos Herman voor een andere richting, maar in 1997 benaderden Geert en Leo hem met het verzoek om tot het team van Sounds toe te treden. “Een medewerker vertrok naar Amsterdam. Ik was al die jaren gewoon klant gebleven. In eerste instantie was het parttime, maar al snel kon ik door het succes van de tweede zaak op de Jodenstraat de volle werkweek bij Sounds meedraaien. En ja, daar kwam ik met Hennie in contact. Hij beneden in de Metalkelder. Ik stond boven bij de Dance en Indie. Vanaf het begin hadden Hennie en ik direct een enorme klik. Dat maakte het werk mede zo leuk.” Voor Herman een goede reden om de verdieping te zoeken en door nieuwe klanken betoverd te worden. “Het waren de hoogtijdagen van de Dance. Zoveel verschillende soorten als Techno, Deep House, Triphop en Jungle. Vooral die laatste twee stijlen vond ik zelf ook echt geweldig. Dit voorbeeld is alleszeggend voor de wereld die voor een medewerker van Sounds opengaat. Het luisteren en verdiepen maakt zoveel los. Natuurlijk bleef ik Pop kopen, maar een muzikale smaak ontwikkelt zich. Dagelijks nieuw aanbod, is dan perfect om die honger te stillen.”

Ontdekking van Jazz
Dankzij zijn werk bij Sounds werd Herman een enorme Jazzliefhebber. Nadat hij bij de pop wel bijna alles gehoord had, dook hij de Jazz in. “Dat begon met Ella Fitzgerald en Miles Davis. Toen deze steeds commerciëler werd, bood Sounds mij de verdieping. Zo nam Geert mij op een dag mee naar een platenlabel. Zij hadden Sun Ra onder contract. Ik kende dat totaal niet, maar het sloeg mij volledig van de sokkel. Wat een vet geluid. Het was echt ongekend goed. Dankzij ontdekkingen als deze ging mijn focus steeds meer richting de experimentele Jazz. Uiteindelijk boden Geert en Leo mij de kans om bij Sounds een echte Jazzafdeling op te zetten. Natuurlijk verkochten we het al, maar het werd mijn taak om het te upgraden en uit te diepen. Zo heb ik eigenlijk alle belangrijke albums uit de geschiedenis van de Jazz wel leren kennen.”

Sounds Herman Leo

Studeren
Geert en Leo werkten graag mee aan de muzikale ontwikkeling van Herman. “Ik had gehoord van Walter van de Leur, bijzonder hoogleraar in de Jazz op het conservatorium van Amsterdam. Een man die medeontwikkelaar was van het masteronderzoeksprogramma onderzoekcoördinator en colleges verzorgde bij diverse keuzevakken in de jazzhistoriografie. Dankzij Sounds mocht ik daar gaan studeren. Een absolute verrijking voor mijn leven. Vervolgens deed ik zoals gezegd die cursussen op de Universiteit van Utrecht. Daar werd popmuziek op wetenschappelijk wijze benaderd. Een voorbeeld: de Punk. Wat bracht deze stroming maatschappelijk allemaal teweeg? Denk aan kledinglijnen, manifestaties, de politieke stromingen. Het is zoveel meer dan muziek. Zoveel meer dan een plaatje luisteren. Vanzelfsprekend kwam ook de ontwikkeling van de Rapmuziek aan bod. Ik leerde de ware betekenis van teksten bij deze stroming kennen en stak er zoveel van op. Al die kennis kon ik weer gebruiken voor mijn werk bij Sounds. Tevens mocht ik bij L1 op de radio vijf jaar lang muziek recenseren. Dat heb ik met veel liefde gedaan. En zo gingen heel veel deuren voor mij open. En nu nog steeds. De zaak heeft echt een enorme invloed op mijn leven gehad. Als mensen horen dat ik bij Sounds heb gewerkt, kijken ze vaak heel anders tegen mij aan. Ik noem een voorbeeld. Ik was al geruime tijd op zoek naar een specifiek album van Alice Cooper. In Amsterdam liep ik bij onze voormalig collega’s van Boudisque naar binnen om te kijken of zij een exemplaar hadden staan. Daar deden ze aanvankelijk vrij lacherig over mijn vraag. Toen vervolgens uit het gesprek bleek dat ik bij Sounds werkte, sloeg de stemming om. Ze namen mij serieus en plotseling waaide er een andere wind. Ja, dat klinkt heel vreemd, maar zo werkt het blijkbaar.”

The Osmonds
De eerste reactie bij Boudisque lijkt bijna op de befaamde plagerijtjes die Herman en zijn collega’s bij Sounds onderling uitdeelden. Voorbeelden heeft hij voldoende. “Ja, ik was een enorme fan van The Osmonds. Plotseling klonk A Teenager in Love, uitgevoerd door The Red Hot Chili Peppers, door de zaak. Een favoriet liedje van vroeger. Dat singletje van Donny Osmond had ik als kind. Fantastisch. Ik rende van achteren naar voren door de winkel en riep: The Peppers doon mienen held. Geert stond boven op de balustrade en riep denigrerend naar mij: ‘Dich meins toch neet det dae drol det ech geschraeve haet.’ Ik was verbouwereerd. Bleek het origineel uit 1959 afkomstig te zijn van Dion & The Belmonts. Ik wist het echt niet. Hahaha.” Maar het gebeurde volgens Herman ook andersom. “Leo vroeg mij om een keer DJ te zijn tijdens een feestje. Wat draaide ik? Natuurlijk The Osmonds. Plotseling stond Geert voor mijn neus en vroeg: wat is dit? Het klinkt geweldig. Mijn antwoord: Geert, dit zijn The Osmonds. Even later stond hij met zijn hoofd tegen één van de speakers te bonken.”

Bee Gees
Herman staat ook bekende als enorme fan van The Bee Gees en draaide de platen soms zo vaak in de winkel dat het voor zijn collega’s bijna op een vorm van terroriseren leek. “Asse det nog eine kiër dreijt, duw ik em die cd in zien gezich,” zo foeterde Geert ooit. Herman giert het uit. “Ja, maar het mooie is: op een dag stond Odessa, een meesterwerk van The Bee Gees op. Na een paar nummers komt Geert van boven naar beneden gerend: ‘Wat is dit? Dit is te gek.’ Ik keek hem verslagen aan en zei: uhm Geert, dit zijn The Bee Gees. Je kunt je de hilariteit wel voorstellen.” Maar ook klanten ontkwamen niet aan de mening van Herman. Veel mensen zullen de vraag herkennen. “Wat hesse noow waer gekoch?” Wat volgde kon twee kanten op. Als het in Herman’s muzikale wereld paste, volgde letterlijk een gepassioneerde knieval: ‘Fantastisch. Ik kin ut neet aan.’ Of de complete vernedering als hij het niets vond. Met het hoofd bijna bonkend op de balie: ‘Wat bisse toch dapper.’ Dan nam Herman de cd of lp in zijn handen en liep op neerbuigende wijze de liedjes van het album na. Precies dat was waarom veel klanten ook hun aankopen aan Herman toonden. Het was bewust. Men kreeg er een gratis stukje cabaret bij. “Ja, dat is wel zo. Ik zal een ander specifiek voorbeeld noemen. In de winkel stond een cd op van Pablo Augustus, afkomstig van een nieuwe box, die lag op de toonbank. Terwijl ik samen met Leo stond te genieten, komt een klant binnen en die zegt: wat is dit nu weer? Leo was knock-out en zei: ‘ken jij dat echt niet? Ik kan wel huilen.’ Vervolgens daalde hij gebogen neer op de balie. Ik vond het zo fantastisch – want Leo is normaal niet zo expressief – en besloot om naast hem op de balie te gaan liggen. De klant was verbijsterd en zei: ‘als die echt zo goed is, dan neem ik die box wel mee.’ Prachtig toch. Die klant kende Augustus Pablo totaal niet, maar vertrouwde volledig op onze smaak dat hij toch tot aanschaf over ging.”

Beefheart

Captain Beefheart

Captain Beefheart
Wie Sounds zegt, ontkomt vanzelfsprekend niet aan Captain Beefheart. Ook Herman beaamt dat hij enorm aan het geluid van Don van Vliet moest wennen. “Volgens mij begon het al in de periode dat ik nog klant was. The Captain stond op. Heel experimenteel werk. Ik vond het verschrikkelijk, maar Geert stond vrolijk mee te neuriën. Ik zei: wat valt er te neuriën? Hier wordt een mens gek van.” In de loop der jaren sloot echter ook Herman Captain Beefheart in zijn hart en gebeurde later een soortgelijk voorval. “Ik stond samen met Niek op Jodenstraat 1. De zaak was bomvol en wat stond op: Tarotplane van Beefheart. Een 20 minuten durend epos vol hectiek, experimentele geluiden en spektakel. De klanten werden knettergek, maar niemand durfde blijkbaar iets te zeggen. Niek en ik stonden rustig mee te zingen. Plotseling rinkelde de telefoon. Het was Geert vanuit het tweede pand op de Jodenstraat. ‘Zeg kan het effe wat minder. De klanten worden horendol.’ Hahaha. De wereld op zijn kop. Het was Valentijnsdag. Niek en ik vonden het een mooie gelegenheid om onze liefde voor The Captain te tonen.” Herman blijft lachen en lepelt nog een anekdote op. “Vastelaovend eind jaren 90. De dag van de Boètezitting. Wij waren nog gevestigd op de Jodenstraat en de winkel was open. De Oude Markt stond bomvol. Niek en ik zagen dat mensen de meest vreemde danspasjes deden. Dus wij besloten een plaat van The Captain op te zetten, maakten vervolgens de deur dicht, keken naar buiten en dansten op de klanken van Beefheart dezelfde maffe danspasjes als de mensen buiten. Ik zei tegen Niek: zie je wel. Ook op muziek van The Captain kun je Vastelaovend vieren. Wij vonden het samen hilarisch.”

Unieke status
Bij ieder verhaal wordt het belang van Sounds weer duidelijk. De rol die de winkel speelt in het leven van (ex-) medewerkers, maar ook bij klanten, is groot. Herman begrijpt het. Volgens hem is allemaal bij de passie van Geert en Leo begonnen. “Zij zijn altijd actueel gebleven en blijven zich dagelijks verdiepen in nieuw werk en alle trends. Dat waarderen de klanten. Met dat virus besmetten ze de medewerkers. Het werkt aanstekelijk. Daardoor kunnen zij mensen echt adviseren. Ze weten wat iemand goed vindt en kunnen tips altijd onderbouwen. Hun kennis van en over muziek is ongekend groot. Daarom snap ik die landelijke waardering voor Sounds die de laatste jaren zo’n vlucht heeft genomen ook wel. Ze hebben een unieke status in Nederland. Geert en Leo hebben hun hele leven in muziekkennis geïnvesteerd. Ze bouwen echt een relatie met iemand op. Zowel met de persoon die fysiek in de winkel koopt, als ook de klant die online bestelt. Zelfs die mensen krijgen tips bij hun aankoop. Het persoonlijke contact bepaalt mede de krachtige positie van Sounds.”

Pas nu Herman al een aantal jaren weg is bij Sounds, merkt hij wat hij mist. “In die jaren begreep ik klanten niet die altijd maar terugvielen op dezelfde artiesten of stijlen. Dan zei ik: er is zoveel meer. Dat missen jullie allemaal. Maar wat overkomt juist mij nu ik een aantal jaren uit de winkel weg ben? Thuis draai ik vooral mijn oude helden: Barry White, Kate Bush, Bee Gees, Roxy Music, Alice Cooper en David Bowie. Ik heb door het starten van een eigen winkel, maar ook het werk dat ik daarna ben gaan doen en de taak als mantelzorger helaas geen tijd meer voor verdieping. Als ik dan het verhaal van Marlies lees over die te gekke ontwikkelingen in Londen begint het mij te jeuken en wil ik daar het liefste induiken. Maar het toont eens te meer de waarde aan van de jaren dat ik bij Sounds actief was. Het was een fantastische leerschool. Een inspirerende omgeving die zoveel kleur aan mijn leven heeft gegeven. Chapeau voor Geert, Leo, Marlies en al mijn andere onvergetelijke oud-collega’s.”

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad