Marleen Duisters: ‘Alle ondernemers kwamen bij ’t Schinkemenke, dus ik kon geen kattenkwaad uithalen’

11 augustus 2021

In het derde deel van Kinder van de Venlose Binnenstad komt Marleen Duisters aan het woord. Dochter van Heinz en Barbara Duisters, voormalig eigenaren van Café ‘t Schinkemenke, gevestigd op de hoek Kwartelenmarkt en Grote Beekstraat, later aan de Jodenstraat.

Tekst: Rob Buchholz | Beeld: Marleen Duisters en Rob Buchholz

Marleen werd in 1957 geboren in Rothem (gemeente Meerssen), waar haar ouders een hotel runden. Toen het contract afliep kozen Heinz en Barbara ervoor om in 1962 een café in Venlo te starten. “Ik kan mij van die verhuizing eigenlijk weinig herinneren,” aldus Marleen.”Of het indruk op mij maakte als kind weet ik echt niet meer. Maar mijn eerste herinneringen aan Venlo zijn goed.”

Geen kattenkwaad
Op en rondom de Kwartelenmarkt woonden veel jonge gezinnen met kinderen. Vriendjes maken was voor Marleen dan ook geen enkel probleem. “Bijna iedereen woonde boven de zaak en alle kinderen speelden buiten,” zo herinnert zij zich. “Mart Weijers, Dorris Titulaer, Peter van Ooijen, Clim Kuipers, Lous Steijlen, Anneke Hendrikx en Paul Peeters waren toen mijn vaste vrienden. Wat we deden? Niet heel veel spannends. Hahaha. We speelden Batman na (toen een heel populaire serie), we bezochten het Maasveldje om van het talud te rollen, gingen op keien in de Maas staan en sprongen weg als er boten voorbij vaarden om geen natte voeten te krijgen en we speelden verstoppertje. Dan moesten er wel voldoende auto’s op of rondom de Kwartelenmarkt geparkeerd staan. Dat was in die tijd nog niet gebruikelijk. Nee, echt veel kattenkwaad heb ik niet uitgehaald. Bijna alle ondernemers uit de buurt kwamen bij ons in ‘t café. Dus als ik al iets had gedaan, dan waren mijn ouders er snel achter.” Dan begint ze te lachen. “Ja, één keer ging het mis. De ouders van Mart Weijers waren iets ouder en deden op zondagmiddag een dutje. Wij speelden ondertussen buiten en Mart had zijn zondagse kleren aan. Hij stond op de rand van Ut Schinkemenke, de fontein midden op de Kwartelenmarkt, en daagde mij uit dat ik hem geen duw durfde te geven. Maar als iemand zegt dat ik iets niet durf, doe ik het juist toch. Dus voor hij het goed en wel doorhad, kreeg Mart van mij een zet en hupsakee, daar lag hij in het water. Al zijn mooie kleren waren groen. Wat zijn ouders er van vonden, weet ik niet. Hij heeft mij nooit verraden.”

Sandra en Marleen Duisters

Zieëm en kroet
Marleen volgde al als jong meisje balletlessen bij de moeder van Dorris Titulaer op de Hoogstraat. “Dan kregen we als kinderen wel eens de kans om op te treden in het Citytheater. Dat vonden we natuurlijk prachtig. Verder poetste ik de wagen van mijn broer Jo. Hij is acht jaar ouder en had dus al zijn rijbewijs. Dan gaf hij mij 50 cent. Als er ook een stofzuiger aan te pas kwam, kreeg ik een gulden. Voor dergelijke bedragen deed je als kind veel.” Tevens mocht de jonge Marleen regelmatig boodschappen doen voor haar ouders, maar ook voor oma die was meegekomen met de verhuizing vanuit Zuid-Limburg. “Op een dag gaf oma mij de opdracht om zieëm te gaan halen. En ik kwam natuurlijk thuis met een zeem, een lap om te poetsen. Ze keek mij vol verbazing aan en zei: wat mot ik dao mei? We begrepen elkaar niet. Oma kwam uit Bocholtz en daar betekende dat appelstroop. Ja, in Venlo noemen we dat kroet.”

Feestzaal
De zaal die bij het café op de Grote Beekstraat hoorde, was voor Marleen en haar vier zusjes (Marian, Jolanda, Monique, Sandra) natuurlijk een uitstekende plek om te spelen. “Een keer per jaar was daar een soort van interieurbeurs. Na afloop kregen wij de staaltjes van de materialen. Daar maakte ik samen met mijn zussen dan een poppenhuis van. Toen ik een jaar of twaalf was, verzorgde ik regelmatig de garderobe. Het geld mocht ik houden. En met Vastelaovend richtte pap een klein deel van de zaak in als snoephoek. De verkoop was mijn taak. Zelf vond hij het maar niks. De kinderen stonden vaak lang te treuzelen bij het maken van hun keuze. Pap zei dan: in d’n tiëd det die un snoepje hebben oetgezoch, heb ik 20 glaze beer getap.

Op de achterste rij o.a. Sandra en Marleen Duisters plus Dorris Titulaer.

Verhuizing naar de Jodenstraat
Omdat het huurcontract op de Grote Beekstraat afliep verhuisde Café ’t Schinkemenke begin jaren zeventig naar de Jodenstraat. “Ik vond het prachtig. De bovenwoning was voorzien van verwarming. Een hele verbetering ten opzichte van het huis op de Kwartelenmarkt. Daar stonden ’s winters nog de ijsbloemen op de raam. Er was bovendien meer ruimte en mam kreeg een wasmachine. Tot die tijd brachten we de vuile was naar Wasserij Verbeek in de Jodenstraat. Nu konden we alles zelf doen. Als kinderen keken we gefascineerd naar de draaibewegingen van de wastrommel. Dat was toen iets heel nieuws.” Bij het nieuwe café op de Jodenstraat hoorde eveneens een apart zaaltje, achter in de zaak. “Een ruimte voor bijvoorbeeld de koffietafel na een begrafenis. De theorielessen die hoorden bij het rijexamen vonden er ook plaats. Joekskapel ’t Hetje had er repetitie. En natuurlijk was het met Vastelaovend vol, maar dan hielp ik mee. Glazen wassen, tappen, broodjes smeren. Van ’s morgens vroeg tien uur tot twee uur in de nacht. Nee, dat was niet zwaar. Ik vond het prachtig. En in de bovenwoning was geen sprake van geluidsoverlast. Als kind was je gewend aan het rumoer van de stad en de zaak. Toen ik getrouwd was en in Weert ging wonen, lag ik ’s nachts wel eens wakker van de stilte.”

Soulmuziek en stappen
Inmiddels was Marleen 15 jaar oud en hielp regelmatig mee in het café. Ook op zaterdag. “Een gezellige tijd. Dan kwamen veel ondernemers zoals de familie Klein van de sportzaak en de familie Schell van de dierenwinkel na sluitingstijd een borrel drinken. Nee, ik ging op zaterdag niet op stap. Later wel op woensdagavond met Petra van de Ven (van café Astoria) naar de Tuf Tuf Club op de Parade. Later ging ik met mijn vriend en huidige man wel op stap in Roermond. Daar was een zaak, Splashdown op de Veldstraat, waar vooral soulmuziek werd gedraaid. Dat vonden we prachtig. Het zal rond 1974 zijn geweest. Daar kwamen toen veel donkere Amerikanen, waarschijnlijk soldaten, met van die prachtige grote Afrokapsels. En wij waren de twee enige bleekscheten. Hahaha. Maar ze wisten dat wij voor de soulmuziek kwamen. Vaak waren daar de nieuwste releases uit Amerika al te horen. Daar konden we echt samen van genieten.”

Heinz en Barbara Duisters

Hazenlip
Haar jaren op de Kwartelenmarkt en Jodenstraat zorgen bij Marleen nog steeds voor mooie herinneringen. “Eerst als kind, later door het meehelpen in de zaak. Er waren altijd mensen. Als op zondag de kerkdienst uit was, zat het café ook vaak vol.” Dan herinnert ze zich een bijzonder moment en lacht. “In de zaak kwam regelmatig een mevrouw met een hazenlip. Zij dronk altijd cognac met cola. Als ik echter te scheutig was met de cognac zei ze altijd: Neet zoe vuul. Maar ik verstond haar niet door die hazenlip en bleef doorschenken. Pas toen mijn moeder ingreep, wist ik wat ze bedoelde. Ocherm.” Later werkte ze ook nog bij restaurant De Pan op de Kwartelenmarkt in de bediening en hielp mee in de dierenwinkel van Schell en bij Geer van der Veer. “Tussen de middag moest ik bij de Chinees op de Vleesstraat altijd Nasi Speciaal halen. Als Geer en zijn vrouw Jeanne na sluitingstijd op zaterdagavond gingen stappen, mocht ik blijven en paste op hun zoon Joy.”

Marleen woonde vele jaren in Weert, maar verblijft tegenwoordig een groot deel van het jaar in Gambia. “We zijn er ooit op vakantie geweest en vonden het direct een prachtig land. Daar ga je weer echt terug naar de basis van het goede leven. Er is rust, heerlijk eten en als iets niet verkrijgbaar of op voorraad is, dan doet niemand daar moeilijk over. Zomers komen we nog altijd een paar maanden terug naar Venlo.” Haar moeder (92) leeft nog, maar vader Heinz overleed in 1999. “Bij zijn advertentie in de krant hebben we toen maar de naam van ’t Schinkemenke geplaatst. Zo kenden de mensen hem. Ik heb hier fantastische jaren gehad. Mede dankzij de zaak. Je kende iedereen. Het was een andere tijd, maar wel een periode die mij veel dierbare herinneringen heeft opgeleverd. En vrienden. Want hoewel ons groepje van de Kwartelenmarkt vanaf de middelbare schooltijd een beetje uit elkaar groeide, heb ik met een aantal later weer contact gekregen. Daar ben ik erg blij mee.”

Heinz Duisters

Bekijk ons magazine

Blader door onze artikelen in Venlovanbinnenstad