Stadscolumn:Einmal im Leben

19 mei 2020

Het was afgelopen weekend druk in de binnenstad. Zaterdag ging het nog, maar zondag was het zeker in de Duitse hoek dringen geblazen. Maar dat mag niet.

Tekst: Jan Brouwers | Beeld: Peter Janssen

Kun je zoiets voorkomen? Dan hadden we alles op slot moeten gooien, niemand mag ons land binnen. Maar dan mogen wij ook niet over de grens tandpasta gaan kopen. Dat is niet eerlijk. En dus gaat de Duitser die eindelijk weer eens naar buiten mag, naar ZIJN Venlo.
Allemaal tegelijk. Hadden ze dat niet tevoren kunnen afspreken? Lastig, en wegjagen is ook al zoiets…. Misschien is het een idee om een bezoek aan Venlo tevoren te laten reserveren: koop een kaartje voor Venlo!

‘Anderthalb Meter, bitte!’ of ‘Ein meter voepzig!’, roepen helpt niet. Het zijn er teveel. Ongetwijfeld hebben de meesten gedacht dat het wel mee zal vallen, zo denken mensen immers allemaal. En de Venlonaren die dit weekend weer eens de stad in liepen, vluchtten geschrokken naar de eigen vertrouwde straatjes, straatjes waar geen koffiebonen verkocht worden. Om vandaaruit via een omweg snel weer naar huis te gaan.

Ik moet u iets bekennen: ik heb twee weken geleden, op zaterdag, om 11 uur de auto gepakt, ben de stad uitgereden en via ’t Ven de Krefeldseweg opgedraaid om ‘nach Venlo zu fahren’. Dat had ik nog nooit gedaan op dat tijdstip, dat kón ook niet. Een unieke ervaring, geen file, geen rij voor de Nolensgarage. Ik wist dat we die hadden, maar was er nog nooit binnen gereden. Mooie garage hoor, netjes bovendien. Ik ben er niet meteen weer uitgereden, nee ik wilde het ‘Venlo-Gefühl’ tot het einde meemaken. Kaartje in de zak gestopt en de stad in gelopen. Ik betrapte me erop dat ik het (in het Duits!) ein hübsches Zentrum vond en dat ik das historische Rathaus wunderschön kwalificeerde. Als afsluiter heb ik mezelf getrakteerd op einen riesigen Pommes, den es nur in Venlo gibt.

Tevreden liep ik terug naar de parkeergarage. Ik had ruim 2 uur rondgewandeld en moest dik vijf-en-een-halve euro aftikken. Dat viel dan weer tegen. Tot ik zag dat het tarief voor een hele dag net geen 12 Euro was. Kijk, dat maakt het toch weer een stuk aantrekkelijker. Ik heb de auto laten staan en ben lekker naar huis gelopen. Dat is toch bijna een kilometer ver!
Een once in a lifetime experience, of liever een Einmal im Leben Erlebnis. Straks is alles over is, is de stad op zaterdag weer voor Duitse gasten, op weg naar het Venlo-Gefühl.
Ik weet nu wat dat is!

Terug